η τέχνη στους καταπιεσμένους

Ετικέτες

, , , , , ,

photo by ©Katerina Konstantinidou

 Αντιστεκόμενοι δημιουργικά, ποιητικά στον αιφνίδιο εγκλεισμό, τον ακούσιο – παραδόξως- και εκούσιο περιορισμό, την ανελευθερία και τη χειραγώγηση, γινόμαστε ακροατές του γοερού μα πνιχτού κλάματος του βρέφους, που ζητά μια σταγόνα ελεύθερης ζωής από το στήθος της μάνας του, με το στόμα φραγμένο απ΄ τα χέρια του επερχόμενου ελέγχου της ζωής. Αναζητούμε το βλέμμα αυτό, που θα στραφεί στη ζωοδόχο θάλασσα, και για μια ατελείωτη στιγμή θα ξεχάσει το σώμα που φλύαρα αναζητεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, και θα στραφεί στη ποιητική θρέψη που δυναμώνει τις αντοχές και περιορίζει τις παρηγοριές.

Κι εσύ, ως αρχάγγελος στυγνής εντολής, λες, μη μιλάτε για τέχνη, μη συνομιλείτε ποιητικά, μην αγκαλιάζετε τους ώμους με εικόνες και λέξεις, στους καταπιεσμένους, όταν ο πόνος και η ανάγκη τους κατακλύζει. Μην απαγγέλλετε ραψωδίες,  στο σπίτι τους, καθώς φτιαγμένο από άχυρο και λάσπη είναι ευάλωτο στους ανέμους. Μην ενδύεστε με τα ρούχα του καλλίγραμμου λόγου σας όταν το ταλαιπωρημένο σώμα ζητά ανάπαυση. Μην απευθύνεστε στους εκτοπισμένους απ΄ τον τόπο της ελευθερίας είναι κλειστά τα αυτιά τους στις ιαχές της τέχνης. Κι όμως, πόσο απατάσαι…

Μια «μάχη» για ανάσα δίνεται στην πλατεία ελευθερίας. Η αναζωογόνηση της δημιουργίας, μέσω της τέχνης, ξεφτίζει το καταστροφικό και αποδυναμώνει τον εγκλεισμό. Μιλούμε και αντιστεκόμαστε. Αυτή η αντίσταση είναι μια «μάχη» αντίδραση στον πρωτογονισμό του ανθρώπου, στο θάνατο ψυχής και σώματος. Αντιστεκόμαστε, λοιπόν, στον πρωτογονισμό ορθώνοντας το ανάστημα της δεξιοτεχνίας του λόγου, με στίχους απέναντι στο αντιποιητικό, της ομίχλης του νου, του βάλτου της ενοχής και της παραπαίουσας  αυγής.

Κείμενο ©Κατερίνα Κωνσταντινίδου

_