Ετικέτες

, ,

bispo_10

Arthur Bispo do Rosario, Canecas

Στις απαρχές της έννοιας τη γραφής. Μερικά στοιχεία.

Όταν μιλάμε για ανάγνωση του συμπτώματος, μιλάμε για γραφή, αλλά όταν λέμε εδώ γραφή έχουμε να κάνουμε με κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ο κοινός νους σε μια πρώτη προσέγγιση θα μπορούσε να εννοήσει.

Η γραφή κάθε άλλο παρά υποταγμένη είναι στην ομιλία, δηλαδή, στον προφορικό λόγο -έχουμε τη συνήθεια να λέμε γραπτός και προφορικός λόγος, και μπορεί να θεωρούμε ότι η γραφή μεταγράφει αυτό που λέει ο προφορικός λόγος. Λοιπόν, αυτό καθόλου δεν ισχύει. Κι όσο και αν η παράδοση μας αφήνει ένα μύθο για την ιστορία των γλωσσών, που είναι ο μύθος της Βαβέλ, και δεν έχουμε αντίστοιχο μύθο για την ιστορία της γραφής, παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να ξέρετε ότι υπάρχουν πολλές θεωρίες της γραφής. Ωστόσο, η ομιλία και η γραφή, κατά κάποιον τρόπο ως ομιλούμενη, είναι δύο διαφορετικά σημαίνοντα συστήματα τα οποία δεν λειτούργησαν και δεν εξελίχθηκαν το ένα υποταγμένο στο άλλο. Η γραφή δεν αναπτύχθηκε υποταγμένη στην ομιλία, κάθε άλλο, οι δυο τους εξελίχθηκαν ανεξάρτητα και υπήρξε κάποια στιγμή στην ιστορία του πολιτισμού που συναντήθηκαν. Αυτό συνέβη αρκετά αργά, με το αλφάβητο, με την αλφαβητική γραφή. Σας λέω λοιπόν ότι, στα ελληνικά, γράφω προέρχεται από τη ρίζα γραφ-. Η πρωταρχική σημασία του ρήματος γράφω είναι ξέω, τσουγκρανίζω. […]

[…]Συνεπώς-κι αυτό είναι και μια αναφορά του Λακάν στο σεμινάριό του για την ταύτιση – η γραφή στις απαρχές της δεν έχει καθόλου να κάνει με τη φωνητική μεταγραφή του ήχου, έχει να κάνει πιο πολύ με το γεγονός ότι χαράσσει κανείς το σημάδι. Ο Λακάν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το γεγονός ότι η γραφή, με κάποια έννοια, ανανεώνει το ίχνος, παραπέμπει στο ίχνος των βημάτων που αφήνει κανείς όταν περπατάει. Βλέπετε λοιπόν ότι εδώ επιστρατεύω την ετυμολογία προκειμένου να υπερασπιστώ το γεγονός ότι και αυτό το είδος γραφής, με την έννοια δηλαδή της γραφής πάνω στο σώμα, εμφανίζει μια αυτονομία από την ομιλία. Τελικά αυτό που εγγράφεται μπορεί σε ταλευταία ανάλυση να μην εξαρτάται καθόλου από το μπλα μπλα αυτού που λέγεται και ότι πρόκειται για κάτι χαραγμένο. Σε τελευταία ανάλυση η γραφή στη ριζικότητά της, το σύμπτωμα σαν εγγραφή, είναι μια χαραγή, είναι κάτι που σημαδεύει δια βίου. Και αν θεωρήσουμε τη γραφή, από αυτή την πλευρά, δηλαδή σαν επανάληψη του Ενός, τότε μας ανοίγεται ο ορίζοντας όπου τείνει και η διδασκαλία του Λακάν. Ο Λακάν γράφει προς το τέλος Y a d ‘I’ Un(il y a de I Un), σαν μια λέξη προκειμένου να αναδείξει το Ένα, δηλαδή, για να δώσει βάρος στο Ένα, ότι υπάρχει κάτι από το Ένα που είναι καθηλωμένο και αυτό είναι που μετράει και όχι ότι υπάρχει ο Άλλος. Όταν πλέον με τον Άλλο ξεκαθαριστούν τα θέματα, απομένει αυτό το Ένα που είναι για τον καθένα η βαθύτερη ταυτότητά του. Αυτή με την οποία αναγνωρίζεται. Όμως σε αυτή την πορεία του Λακάν προς το τέλος της διδασκαλίας του όπου εστιάζει στο Ένα, υπάρχει μια σειρά από διαφορετικές φάσεις. […]

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ
6 Μαθήματα εισαγωγής στη Λακανική Κλινική
Υπό τη διεύθυνση του Ρεζινάλντ Μπλανσέ

_

 

Επιμέλεια Κ.Κ.

Advertisements