Ετικέτες

, , ,


IMG_4219 (2)_

Η ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ

Μια σειρά από κανόνες, νόμους, ήθη, κοινωνικές και ψυχολογικές νόρμες, καδράρουν το πορτραίτο του κάθε ατόμου, υποδεικνύοντας ενός συγκεκριμένου τύπου συμπεριφορά ώστε να αποκτήσουν τον έλεγχο των αντιδράσεων του ατόμου στο περιβάλλον μιας οργανωμένης και «πολιτισμένης» κοινωνίας κατευθύνοντάς την ανάλογα με τους σκοπούς και τα σχέδιά της, διασφαλίζοντας έτσι την ομαλότητα στην λειτουργία και την επιτυχία των σκοπών της. Αυτό σημαίνει ότι, επί το πλείστον, στα όρια αυτού του τύπου οργάνωσης, κάθε άτομο υπακούει και είναι συνεπές με αυτά που πιστεύει ότι «επιλέγει» και διαμορφώνει μια φιλοσοφία ζωής, βασισμένος σε αυτά που του έχουν παρουσιάσει ως το σωστό και απαραβίαστο, το δογματικό κίνητρο, κάνοντας έτσι τη συμπεριφορά του απολύτως προβλέψιμη.

Η αντίθετη περίπτωση, είναι αυτή που το άτομο σπάει το κάδρο του και γίνεται απρόβλεπτο. Δηλαδή η συμπεριφορά του, οι επιλογές του, οι αντιδράσεις του, δεν υπακούουν σε εκείνα τα στοιχεία που οι κοινωνίες με την εκπαίδευση, τις επιστήμες, τα ήθη, την αισθητική και το δίκαιο, έχουν οικοδομήσει το μοντέλο της ατομικής συμπεριφοράς, η οποία παράλληλα διαμορφώνει και το μοντέλο της κοινωνικής συμπεριφοράς, τις σχέσεις του με τους άλλους, με τους οποίους γίνονται σε αυτό το μοντέλο. Αυτό δηλώνει ότι τα μη προβλέψιμα άτομα, τα ανυπάκουα, και αντικοινωνικά, γίνονται τα ανεστραμμένα είδωλα της οποασδήποτε μορφής  εξουσία με αποτέλεσμα αυτές, να ενδύονται το χιτώνα της τρωτής ασφάλειάς τους, στο άγνωστο, να διαπιστώνουν την πιθανότητα να απειλείται η ακεραιότητας της εξουσίας τους και να βρίσκουν «καταφύγιο» στην δικαιολογημένη βία. Τη βία του δικαίου. Αυτή η πιθανότητα της απρόβλεπτης εξέλιξης, του μη ελέγξιμου καθιστστούν τους χειριστές της εξουσίας, αδύναμη να ασκήσει και να επιδείξει την δύναμή της, και να ενδυναμώνει τα μέτρα και μέσα προκειμένου να συνεχίσει να έχει υπό τον απόλυτο έλεγχό της τα διαμορφωμένα σύμφωνα με τις υποδείξεις και εντολές της άτομα. » Ι control your mind, you are mine». Ελέγχοντας το νου σου, σε κατέχω.

Το αδιαμφισβήτητο(από την πλειοψηφία) δικαίωμα των ισχυρών να παρακάμπτουν τα ερωτήματα που έχουν ως αντικείμενο το στοιχειώδες, το απλό και το εγγενές, και αφορούν στο γιατί και το «από πού κι ως πού» είναι ο τρόπος να διατηρούν έξω από το πεδίο τους αυτή την ισχύ τους, που σε ένα ρεαλιστικό τύπο διαμόρφωσης της σκέψης γίνεται προβάλλονται πάντα ως η μοναδική επιλογή.

Δεν είναι δυνατόν να δει κανείς αδιαμεσολάβητα την εξουσία. 
Τα παραπετάσματα την διατηρούν ως τέτοια.

Από την άλλη εύλογα απορεί κανείς: Πώς είναι δυνατόν, ενώ οι εξουσίες-με όλα τα μέσα που διαθέτουν- επιτρέπουν ή δεν έχουν τη δυνατότητα να ελέγξουν, το να υπάρχουν και άτομα που επιδιώκουν να διαμορφώσουν(με τη σειρά τους) την κοινωνία των άνθρωπων; Πώς είναι δυνατόν αυτό να γίνει χωρίς να μετρήσουν πληγές και συμβιμασμούς; Πώς χωρίς να ακολουθήσουν, κατά κάποιον τρόπο, τις αυθαίρετες και μονομερείς συνθήκες που καθορίζουν τους όρους του παιχνιδιού;

Σκέφτομαι πώς θα μπορούσε να σκέφτεται αυτός που θέλει να σκέφτεται.

Ερωτήματα που ζητούν εναλλακτικά ερωτήματα ως απάντηση χωρίς τέλος. Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος με το τέλος αγκαλιά. Το θέμα είναι να υπάρχει η δυνατότητα της άλλης επιλογής και όχι της μίας.

Kείμενο και φωτογραφία: ©Κ.Κ.-Carina

*

Advertisements