Ετικέτες

, , ,

dust

Ψηφιακή επεξεργασία της φωτογραφίας του γλυπτού
«The Gustav Vigeland museum (Oslo, Norway)»

Σκηνή 2η

Τι απροσδόκητη εξέλιξη! Ισχυρά κύματα έλξης και απώθησης. Απoμάκρυνση χωρίς απόσπαση. Ο ρυθμός ασταθής. Η μελωδία του ενός στίχου που γεννήθηκε σε μια στιγμή αδυναμίας και έρωτα. Ένα ποίημα χωρίς τελεία.

Γινόμαστε μουσική. Η μουσική ενός ακορντεόν. Ανοίγουμε και κλείνουμε, απλωνόμαστε και συρρικνωνόμαστε, προσεγγίζουμε και απομακρυνόμαστε. Στα μεσοδιαστήματα, χρωματίζουμε με νότες, μελωδίες και παραφωνίες. Οι αντιφάσεις μας νερό, τα δάκρυά μας τραγούδια.

Οι κινήσεις μας μια διφωνία σε ένα κοινό τραγούδι αναζητούν. Άτσαλα βήματα ενός χορού με γυμνά πόδια. Τίποτα προγραμματισμένο. Τίποτα μελετημένο. Ένας συνεχής αυτοσχεδιασμός.

Μοιρολατρώντας στην πτώση και τη δίνη, νιώθω την ανάσα του να δίνει πνοή στην κομμένη μου ανάσα, ενώ τα χέρια του γίνονται αλυσίδες που πιέζουν ασφυκτικά. Δεσμά που βυθίζονται στο δέρμα μου. Αγκαλιάζουν τη μέση, τους γοφούς μου. Το φως πυκνώνει. Ηλεκτρικός άνεμος διαγράφει κύκλους στο μυαλό μου. Μια ατελής περιστροφή διώχνει κάθε ελπίδα. Η σκόνη γίνεται συμπαγές σώμα. Θήραμα, στης πτώσης την παγίδα. Εγώ, αδύναμη μπροστά σε τόση δύναμη· στην εξουσία του. Ένας εκ προοιμίου θάνατος. Το λιγοστό φως, πια, δεν φωτίζει τη σκέψη. Δεν δίνει λύση αποδέσμευσης. Είναι η ποίηση του ανόθευτου. Τώρα εικόνες από σκιές. Αναμνήσεις. Δρόμοι. Πόνοι.

Λέω, κλείσε τα μάτια και μέτρα. 1,2,3,…. Μόλις τα ανοίξεις θα έχει φύγει. 1,2,3,…. Όχι δεν έχει φύγει. Δεν μέτρησα σωστά; Γιατί δεν έχει φύγει;

Πατώ.  Χτύποι ηρεμίας. Ρυθμός σταθερός.

Kείμενο©Κ.Κ.-Carina


   Σκηνή 1η >>>

.

Advertisements