Ετικέτες

, , ,

 

yasutokikariya

Μετακινουμενη απο το Σημειολογωντας… του πυλωρου

Ο λόγος μας, που είναι μια αναφορά στον Άλλο, δεν μας δίνει την ιδιότητα του ξενιστή των λέξεων στο περιορισμένο πλαίσιο της τοπικότητας της επικοινωνίας. Έτσι ως ξενιστές των ονείρων είναι δυνατόν  οι λέξεις να είναι και οι εικόνες που εξαντλούνται στο πεδίο της φαντασιακής ενότητας. Ο ξενιστής παίζει με τις λέξεις των άλλων ή οι άλλοι με τις λέξεις του ξενιστή; Όμως τόσο «εμείς» όσο και οι «άλλοι» είμαστε οι λέξεις μας, καθώς και τα παράστιτα και οι ξενιστές. Επιβάτες στο τρένο της συνεξέλιξης.

Ο ελάχιστος εαυτός, υπάρχει και ζει στον τόπο του ονείρου όπου ο ξενιστής του ονείρου είμαστε εμείς. Δηλαδή ο ελάχιστος εαυτός είναι η πραγματικότητα του ονειρευόμενου και αυτή παρασιτεί εις βάρος του. Είναι το μη μετρίσημο που ωστόσο είναι αυτό που πλην κάτι, ο ελάχιστος εαυτός δεν θα είναι δυνατόν να υφίσταται, ως έννοια ως και υποκειμενική πραγματικότητα. Ωστόσο κάτω από το μαξιλάρι κάθε ονειρευόμενου είναι δυαντόν να υπάρχει τόσο πηγάδι όσο και τα χρώματα της ίριδας και να χρωματίζουν την σκάλα της καθόδου του.

Έτσι, η κατά κάποιους «ψευδαίσθηση» του ελάχιστου εαυτού, υπάρχει πιθανότητα να είναι πραγματικότητα ή και αλήθεια κατά άλλους. Κάποιοι αμφιβάλλουν για την σιγουριά περί ονείρου και κάποιοι είναι σίγουροι για την αμφιβολία τους περί πραγματικότητας του ονείρου. Επιλογές που γίνονται αποδεκτές ως πιθανότητα καθώς υπολείπονται βεβαιότητας.

Το υποθετικό ταχυόνιο, τι να πω, καταρχάς υπάρχει εάν βομβαρδίζοντάς με με πετύχαινες. Εάν δεν με πετύχαινες δεν υπάρχει. Ως προς τον χρόνο εάν με βομβάρδιζες σήμερα και με πετύχαινες υπάρχει χτες.

Η διαλεκτική του απείρου. Δέσιμο, κόμπος, λύση, αποδόμηση, ανάλυση, σύνθεση. Στάδια, τμήματα ενός συνόλου, μιας διαδικασίας που ολοκληρώθηκε. Ο δεσμός έγινε μέρος. Ο δεσμός είναι σύμπραξη μερικοτήτων. Μια μετάβαση από το μέρος στο διμερές που θεωρητικά θα μπορούσε να είναι και όλον. Για να αποκλείσει κανείς αυτό τον όλον πρέπει να το γνωρίζει. Σε άλλη περίπτωση μιλά εξ αποστάσεως και θα μπορούσε να μιλά κατ αυτόν τον τρόπο για όλα τα θέματα. Και γι αυτά που βρίσκονται στα άκρα και για αυτά που προστετεύονται από αυτά και βρίσκονται στην μέση.

Το να μη μιλά κανείς για το άπειρο και το όλον είναι ο λόγος του, που χρειάζεται και κάποιον άλλον να τον αποδεχτεί και να γίνει μια κοινή εμπειρία, άρα και αποδοχή της ως αλήθεια. Εάν δεν υπάρχει ο δεσμός της μεταβίβασης του λόγου τότε η πρόσβαση στην αλήθεια εμποδίζεται. Ο τόπος που μια τέτοια σχέση λαμβάνει χώρα είναι ο τόπος ενός Άλλου που αποτελεί την αλήθεια του πραγματικού που συμφωνούμε για την ύπαρξή του αλλά που δεν είμαστε βέβαιοι και ότι υπάρχει. Άρα και δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν υπάρχει. Είναι ένα επιστημονικό σφάλμα; Το αδιανόητο μιας τέτοιας (μη)αλήθειας, δεν έχει νόημα για αυτόν που δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Και γιατί άραγε να πρέπει να μην είναι κάποιος ή άσπρο ή μαυρό; Ήδη αυτό δεν είναι αυτοαναίρεση;

Ωστόσο, τι είναι αυτό άραγε που μας βεβαιώνει ότι το μερικό δεν είναι και όλον;

Εάν είναι αδιανόητο τότε πώς το έχει συλλάβει η ανθρώπινη σκέψη; Εάν υπάρχει και μάλιστα ως το αδιανόητο αντίθετο του αποδεκτού μερικού, τότε πώς παίρνει υπόσταση το μερικό όταν το όλον που το προσδιορίζει δεν υφίσταται και είναι είτε αδιανόητο είτε ουτοπία;

Η ελευθερία, η ευτυχία,  γίνονται πραγματικά εάν τα αποδεχτούμε ως ανυπόστατα. Ωστόσο πρόκειται για μια νοηματική εκτροπή, καθώς από αυτές τις έννοιες πάντα κάτι θα διαφεύγει της αυτοεκπλήρωσης και της ολοκλήρωσης. Στον άνθρωπο ενυπάρχει η θέση και η αντίθεση για το ίδιο αντικείμενο. Όπως ας πούμε το κακό και το καλό. Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι των αντιθέσεων γι αυτό και πιθανόν να αποκλείουν και κάποιες θέσεις. Ωστόσο αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι ενώ την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία δομικά στηρίζουν τα άκρα, η ισορροπία αναζητείται εντός αυτών. Κατά συνέπεια η υπόστασή μας ορίζεται εντός των άκρων στο πεδίο της ουδ-ετερότητας;

Έργο είναι η διαφορά που προκύπτει από την αναμέτρηση της λήθης και της μνήμης. Ο Νikητής της λήθης. Αυτής που λιθοβολάει επ άπειρο τον γητευτή του χρόνου, χωρίς να τον ματώσει.

Κάποιοι είναι δάσκαλοι του δασκάλου. Κάποιοι είναι δάσκαλοι του εαυτού τους. Σαν ποιοι άραγε; Τι ιδιότητες και τι αναγνωριστικά στοιχεία διαθέτουν αυτοί;

Κάθε μεταβολή μαρτυρά ότι υπήρξε κάποια αλλαγή όπου σε μια δεδομένη στιγμή έγινε αντιληπτή αλλά που ένα σύνολο ενεργειών σε συνάφεια διατήρησε αυτή τη μεταβολή στο χρόνο. Κάποια μοναδική κίνηση μη επαναληπτική, μη αυτοαναφορική, μη αναγώγιμη. Αυτή που με εφαλτήριο το παρελθόν, υπερβαίνει το παρόν για να διαφυλάξει το μέλλον.

Ο δεσμοφύλακας είναι αυτός που διατηρεί τα δεσμά των δεσμευμένων ενάντια στην ελευθερία τους. Τι είναι όμως ελευθερία; Είναι ο δεσμός εκείνος μέσα στον οποίο η ελευθερία πλανάται; Ή μήπως είναι ένα ταξίδι μοναχικό, χωρίς όρους, με πλήρη ασυνέπεια στη συνέπεια;

Κι όλα αυτά τι είναι άραγε; Ερωτήσεις κρίσεως ή κρίσεις επί ερωτημάτων;

_

 

2015 - 1

Επιμέλεια κειμένου Carina-Κ.Κ

_

 

Advertisements