Ετικέτες

, , , ,

_

 

201507301135376916

.

Ομιλία Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή 5(video)

.

Επί της επικαιρότητας

Κατά τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας στην ομιλία του έκανε λόγο για αλληλοσεβασμό κι εμπιστοσύνη [σίγουρα είμαστε στο πεδίο της πολιτικής;] που πρέπει να υπάρχει μεταξύ τους (των μελών του ΣΥΡΙΖΑ), ως το θεμελιακό στοιχείο για να δουλεύουν εμάς (το λαό).

7:10′ – 9:48′
Και συγκεκριμένα είπε:

«…Και συντρόφισσες και σύντροφοι (πρώτα το θηλυκό), προτείνω και κάτι ακόμα, που είναι κρίσιμο(για πες για πες…). Όποια και να ‘ναι η απόφαση των μελών μας, δηλαδή η συλλογική απόφαση του κόμματός μας, να αποφασίσουμε ένα πράγμα, που είναι αναγκαίο και απαραίτητο στοιχείο γι αυτούς τους τρεις όρους, που έλεγα πιο πριν, τον αλληλοσεβασμό και την εμπιστοσύνη [ουπς! καλέ αυτοί είναι δύο! που πήγε ο τρίτος; ]. Να συμφωνήσουμε ότι δεν μπορούμε να συνεχίζουμε έτσι [ωχ θα μιλήσει για χωρισμό]. Πρέπει να δεσμευτούμε όλες και όλοι [ξανά πρώτα το θηλυκό] ότι εδώ σημέρα, [μια ακτίνα φωτός… ] ότι θα γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις της πλειοψηφίας των μελών. Ότι θα σταματήσει, επιτρέψτε μου την έκφραση, [έμπαινε Αλεξ], αυτός ο παραλογισμός του ιδιότυπου και πρωτοφανούς δυισμού [ξαφνικά άρχισε να ξύνει το δεξί του…χέρι ], [να ξεροκαταπίνει] στην κοινοβουλευτική μας ομάδα. Γιατί πρέπει να κατανοήσουμε στο κόμμα μας [ακόμα ξύνεται], δεν υπάρχουν λιγότερο και περισσότερο αριστεροί [σταμάτησε… να ξύνεται]. Λιγότερο και περισσότερο επαναστάτες. Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι τις διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις αλλά,[ωχ! ετοιμάζει τη βόμβα], κόμμα σημαίνει πέρα από δημοκρατία, και σεβασμό στις αποφάσεις των μελών. Σημαίνει και αναγνώριση ότι όλοι μας πέρα από τις διαφωνίες παλεύουμε για έναν κοινό στόχο, για αυτόν που ονομάζουμε κοινωνικό μετασχηματισμό. Μπορεί να διαφωνούμε για τα μέσα [μάλλον για τα μέσα παραγωγής εννοεί], μπορεί να διαφωνούμε για το δρόμο [εννοεί το για που τραβάμε ωρε σύντροφοι], μέσα από τον οποίο θα φτάσουμε τον στόχο [ποιον στόχο;]· όταν ο στόχος είναι κοινός [ουπς! έτσουξε.. αυτό ήταν σπόντα]. Αν ο στόχος δεν είναι κοινός τότε δεν υπάρχει νόημα [να ζει κανείς ή να μη ζει…] συνύπαρξης [ωχ πάλι μιλά για χωρισμό]. Ο στόχος λοιπόν είναι κοινός [μπα! τόσο σίγουρος είσαι;]. Στα μέσα διαφωνούμε [στα μέσα και στα έξω]. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν κάποιοι [μάλλον τους «35 και βάλε» εννοεί] να θεωρούν ότι μπορεί αυτή η κατάσταση να συνεχιστεί επ’ άπειρο, δηλαδή να αξιοποιείται η ψήφος άλλων κομμάτων [αχ καλέ είναι αλτρουιστής] στο κοινοβούλιο προκειμένου να συνεχίζεται αυτός ο δυϊσμός [έπιασε για λίγο τη μύτη του]. Και την ίδια στιγμή, ένα μέρος, η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας, να αναλαμβάνει να μοιραστεί αυτή την ευθύνη και ένα άλλο μέρος να δηλώνει ότι αυτή τη ευθύνη οδηγεί στην καταστροφή του λαού και της χώρας, αλλά ταυτόχρονα, [εδώ το καλό] κι αυτό είναι ο παραλογισμός και ο σουρεαλισμός [κάνει αναφορά στον Νταλί, τον Μπρετόν, Ερνστ, Μαν Ραίη….;], να υποστηρίζουν ότι συνεχίζουν να στηρίζουν την κυβέρνηση(όχι, δεν κάνει αναφορά σ αυτούς).»

Αυτό το τελευταίο ήταν όλα τα λεφτά! Είναι γνωστό ότι ο Αλεξέι δήλωνε πολλάκις στη βουλή ότι οι προτάσεις με τα προαπαιτούμενα, τα οποία έθεσε προς ψήφιση στην ολομέλεια της βουλής, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα ενός εκβιασμού. Δηλαδή οι τροικανοί «διαπραγματεύονταν», επαναλαμβάνοντας μονότονα το εκβιαστικό ερώτημα, ή τα λεφτά σου ή την ζωή σου. Έτσι και ο Αλεξέι με τη σειρά του, αναπαράγωντας αυτό το εκβιαστικό ερώτημα, μετακυλύει τον εκβιασμό στο κοινοβούλιο και στον ελληνικό λαό. Εν ολίγοις προτείενει στον λαό, ο οποίος τον ψήφισε για να αντισταθεί, να υποκύψει στον εκβιασμό όπως έκανε κι αυτός.

Γιατί όμως επιλέγει να κάνει κάτι τέτοιο; Το σίγουρο είναι ότι η απόπειρα για μια απάντηση είναι παρακινδυνευμένο και πιθανόν να οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα που θα αποπροσανατολίσουν από τον αρχικό κοινό στόχο. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν είναι να καταγράφουμε τα γεγονότα μιας μακροσκοπικού τύπου προσέγγισης. Προσκηνιακά λοιπόν, αυτό που επί της ουσίας κάνει ο Αλεξέι, είναι υπαναχωρώντας από τις θέσεις του κόμματός του, μέρος του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», και κυρίως, υπαναχωρώντας από την δέσμευση που δήλωνε ότι έχει από την «ιερή» λαϊκή εντολή, να ζητάει παράλληλα να κάνουν κι άλλοι και ο λαός το ίδιο. Κατασκευάζει συνενόχους; Εδώ μπορεί να του επιστρέψει κανείς το ερώτημα που ο ίδιος απήυθηνε στους συντρόφους του(αμφισβητώντας την αφοσίωσή τους) κατά την ομιλία του: Πού πήγαν λοιπόν τα «κοινά» οράματα, σκοποί, ελπίδες για μια δίκαιη κοινωνία Αλέξη Τσίπρα;

Και συνεχίζοντας να αναρωτιέμαι : προτείνοντας προς ψήφιση τα συγκεκριμένα προαπαιτούμενα, δεν προτείνει στην ουσία την εξαθλίωση των κοινωνικών ομάδων εκείνων που ήδη έχουν πληγεί και έχουν στοχευθεί από την έναρξη της κρίσης χρέους στην Ευρώπη, κάτι το οποίο υποσχέθηκε ότι θα σταματήσει; Αυτό δεν συνιστά καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου; Δεν γίνεται έτσι συνεργός στο έγκλημα που από το 2008 αλλά κυρίως από το 2010 με την σύναψη της Σύμβασης Οικονομικής Διευκόλυνσης (εθνικού δανεισμού) για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους, της οποίας μάλιστα η νομιμότητα αμφισβητείται; Πόσο όμως έντιμη είναι αυτή η στάση; Πόσο συνεπής είναι με τις ψήφους (εμπιστοσύνης) του λαού; Η μέχρι στιμγής στάση του και με βάση τα στοιχεία που δημοσιεύονται, προσανατολίζει στο ότι ο Αλεξέι ή αδιαφορεί για την λαϊκή βούληση, ή δεν την ερμηνεύει ορθά.

Εν τέλει ο Αλεξέι επιλέγει μια στάση, και επιχειρηματολογεί προκειμένου την ίδια στάση να ακολουθήσουν και οι άλλοι (λαός και βουλευτές),  η οποία εκφράζεται ως εξής: δεν πιστεύω στο πρόγραμμα που σας δίνω να ψηφίσετε και το οποίο προσπαθώ να πείσω ότι είναι αναγκαιότητα, ωστόσο θα υπηρετήσω πιστά την εφαρμογή του. Εάν δεν είναι αντίφαση αυτό τι είναι; Κι ενώ λέει αυτά, από την άλλη κατηγορεί τους «35 και βάλε» πως κάνουν το ίδιο λέγοντας ότι, ενώ θεωρούν ότι το πρόγραμμα και οι προτάσεις για συμφωνία είναι εγκληματικές, ωστόσο στηρίζουν το κόμμα(!)

Άλλα μέτρα κι άλλα σταθμά….

Σύμφωνα με την τρέχουσα επικαιρότητα, ενώ μέχρι πρότινος αριθμούσαμε τους 35 και βάλε των βουλευτών, μετά το συνέδριο αριθμούμε τους 17 και βγάλε των μελών της ΚΕ, καθώς υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους.

Υπάρχουν λόγια και πράξεις τουλάχιστον αντιφατικές σε όλα τα κόμματα εντός κι εκτός Ελλάδας, τα οποία σε ένα παίγνιο που έχει τόσες πολλές μεταβλητές και που έχει ήδη ξεκινήσει και αναπτύσσεται, δεν είναι δυνατόν να δούμε καθαρά την αλήθεια.

Οπότε, προς το παρόν παρακολουθούμε τις εξελίξεις, κρίνοντας και ενργοποιώντας προς μια δίκαιη λύση, αυτή που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα δίνοντας μέλλον στην ανθρωπότητα.

Κείμενο:©K.K(Carina)

.

Advertisements