Ετικέτες

, , ,

Ο

Jan Cossiers - Prometheus Carrying Fire

Jan Cossiers – Prometheus Carrying Fire,1630s

Η γνώση ως ακατοίκητος τόπος, δεν οδήγησε πουθενά. Ίσως στην αρχή να οδηγεί. Να κάνει ατελής κύκλους γύρω από τον εαυτό της, όταν αυτός ντύνεται με άλλα ρούχα και όταν οι μυρωδιές του είναι τεχνητές.

Πόσο άραγε, μπορεί να ταξιδέψει κανείς; Πόσα ερωτήματα να κάνει; Σε ποια βάθη πρέπει να φτάσει; Θα δώσει αυτό το αναπάντητο ερώτημα του νοήματος; Ίσως ο Προμηθέας να άφηνε τη φωτιά εκεί που τη βρήκε. Ίσως να μη το μεταλαμπάδευε πουθενά και ποτέ, αν γνώριζε την εξέλιξή του. Ίσως το αποτέλεσμα της γνώσης, τα κλαδιά αυτού του δέντρου της αμαρτίας, όσο και να τα ακολουθήσεις να είναι πάντα τα ίδια. Κι εσύ Εύα, και ύστερε Αδάμ, εσύ Άνθρωπε που προδόθηκες, και παραπλανήθηκες. Δεν έγινε για τίποτε άλλο παρά για να περιπλανηθείς. Για να διαπιστώσεις ότι αυτό που τελικά μετράει είναι η πορεία, γιατί ο προορισμός δεν υπάρχει. Τουλάχιστον σ’ αυτή τη γη. Γι αυτό δεν βγάζει πουθενά. Τους δρόμους δεν τους γνώριζες και δεν έπλασες τίποτε άλλο παρά αυτό που θα σε οδηγήσει στην εξύψωση. Το πέταγμα της ελευθερίας που πραγματικά δεν κατανόησες και δεν ερμήνευσες. Αυτή που εγκατέλειπες.

Η απομάκρυνση από αυτό που σου έδινε νόημα, αλλά δεν το ήθελες, γιατί πίστευες ότι κάπου αλλού βρίσκεται, αυτό τώρα κυνηγάς και δεν φτάνεις. Είναι το τούνελ που δεν βλέπεις ποτέ το φως. Είναι μόνο σκοτάδι. Και δεν ξέρεις αν θα φωτήσει ποτέ.
Τη λύτρωση από αυτό το μη τέλος αναζητάς. Μα αυτή θα έρθει όταν δεν θα ψάχνεις άλλο το φως στου τούνελ της γνώσης. Όταν ομολογήσεις το λάθος και ψάξεις το νόημα ως καταγωγική ερμηνεία, εκεί από όπου αποκόπηκες.

Η γνώση ίσως να είναι και το τέλμα, η προσέγγιση του εφήμερου, το ιδιοτελές της ύπαρξης. Είναι ανίκανη να συλλάβει αυτό που κυνηγά. Την συνείδηση του απείρου. Όταν ο άνθρωπος αποδεκτεί το Θεό μέσα του, είτε ως το άπειρο και ασύληπτο μαζί, είτε ως την ανθρώπινη εκείνη αδυναμία αντίληψης της μη γνώσης -μιας αντεστραμένης έννοιας του Θεού- τότε δεν θα ευτυχήσει ποτέ.

Τρία πλατύσκαλα ουρανού και μια ανάσα κομμένη, οδηγούν στην καταβύθισή του στο σπιράλ των ατελών κύκλων της γνώσης. Μια κατάδυση χωρίς τέλος, τόση που οι συνεχείς απογειώσεις στα ουράνια και καταδύσεις στο βυθό, οδηγούν στον ασφυκτικό πνευματικό του θάνατο. Έτσι ο άνθρωπος θα αντιληφθεί μόνο αυτό που η περιορισμένων δυνατοτήτων νοημοσύνη του είναι δυνατόν να συλλάβει.

Ίσως να είναι η ασύμπωτη μεταγλώσσα της υποκειμενικότητάς του. Σε εκείνη την οπή, το μαύρο κενό, δύναται ο κόσμος, η ισορροπία και η έναρξη της γαλήνης. Μια προσέγγιση είναι να πάψει να πιστεύει ότι είναι ο ίδιος η γνώση. Είναι ένα μικρό ασήμαντο μέρος της και μια παύλα στην διαχρονικότητά της. Υπάρχει κάτι που πάντα θα διαφεύγει. Είναι αυτό που υπερβαίνει τον άνθρωπο. Εκεί σταματά η αγωνία για την κατάκτησή της γνώσης και αρχίζει η γαλήνη της άγνοιας.

«Η τέχνη είναι ανώτερη της αλήθειας», «η ύπαρξη και ο κόσμος διαιωνίζονται αιώνια μόνο ως ένα έργο τέχνης», θα πει ο Nietzsche,

«Σε κάποια απόμερη γωνιά του εκχυμένου σε αναρίθμητα λαμπυρίζοντα ηλιακά συστήματα σύμπαντος, υπήρξε μια φορά και έναν καιρό ένα αστέρι, πάνω στο οποίο ευφυή ζώα επινόησαν τη γνώση. Ήταν η πιο υπερφίαλη και η πιο απατηλή στιγμή της «Παγκόσμιας ιστορίας», αλλά ήταν βέβαια μονάχα μια στιγμή. Έπειτα από λιγοστές ανάσες της φύσης, το αστέρι πάγωσε και τα δαιμόνια ζώα έπρεπε να πεθάνουν».
«Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια «-NIETZSCHE FRIEDRICH

Κείμενο:©K.K(Carina)

Ο

Advertisements