Ετικέτες

, , , , , ,

*

 

 

Κείμενο Carina-K.K

Focus στα πολιτικά και παραπολιτικά παρασκήνια την ώρα της δράσης. Τη στιγμή που οι δρόντες βρίσκονται σε πολιτικό παραλήρημα. Η ευκρίνεια της εικόνας είναι η στέρεη βάση (των πραγματικών δεδομένων). Κι εσύ ως παρατηρητής έχεις τη δυνατότητα να ερμηνεύσεις και να ασκήσεις κριτική, επί της ουσίας.

 

Κάθε μορφής εξουσία από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, ευνουχίζει τον λαό και τον καθιστά αδύναμο να αντισταθεί στην νέα πραγματικότητα που του διαμορφώνουν. Πρόκειται για το πρότυπο τρόπου ζώης, με κυρίαρχη φόρμα «η ζωή σου η ζωή μου», μεταφράζοντας τις ανθρώπινες αξίες ως πολυτέλεια και καθιστώντας μάλιστα αυτή τη νέα ηθική ως αμοιβώμενη ικανότητα. Ένα νεκροζώντανο λαϊκό σώμα, το οποίο με λιμαρισμένους κυνόδοντες, περιφέρεται κινούμενο ασυνάρτητα. Αυτό συναντά το βουλευτικό σώμα, την ώρα που όλοι οι φιλόδοξοι έχουν στρέψει το βλέμμα στις εκλογές, και η υπερέκκριση σιέλου μπροστά στη θέα της εξουσίας, τους καθιστά ικανούς να στραφούν απειλητικά προς κάθε τι αισθάνονται ότι απειλεί την πραγμάτωση αυτού του στόχου τους, οποιονδήποτε αντίπαλο, και ετοιμάζονται να καρφώσουν βαθιά τη σφήνα στο στήθος του λαϊκού σώματος, δίνοντάς του το έσχατο και αποφασιστικό χτύπημα.

Η υποχρέωση συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, είτε όταν αυτή έχει ως εκλογικό σώμα τους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλείου και αφορά στην ανάδειξη του Προέδρου Δημοκρατίας που είχε επροταθεί στο πρόσωπο του Σταύρου Δήμα, είτε όταν αυτή έχει ως εκλογικό σώμα τον ελληνικό λαό, και αφορά στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, δεν είναι κάτι άλλο παρά ο εξορκισμός του τέρατος που προσωποποιώντας το, το σκιαγραφούμε ως την εξουσία που μας καταδυναστεύει και νομίζουμε ότι είναι καιρός να την εκδικηθούμε, να την τιμωρήσουμε. Διαβάζουμε στα μάτια του τέρατος, το κείμενο μιας φαντασίωσης και ερμηνεύουμε ως λύτρωση την καταστροφή του με την επικράτηση του αντιπάλου του. Τυφλωμένοι από το μίσος για τον δυνάστη, επιδιδόμαστε σε πράξεις κατοπτρικού τύπου. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το τέρας που μας κατατρέχει στο τροχό του προσωπικού μας «φαύλου κύκλου» είναι ο ίδιος ο φαύλος κύκλος. Ένα σπιράλ από επαναλαμβανόμενες εποτυχίες, και αποτυχίες. Όταν δεν αλλάζεις τις έννοιες, το νόημα και την ερμηνεία, την οπτική γωνία αναγνωσης τότε διαβάζεις ανάποδα. Τον  αντικατοπτρισμό του.

Κάθε φορά που γίνονται εκλογές, ξεκινά μια άτυπη εκστρατεία που οργανώνεται και εκτελείται από τα κόμματα, τους βουλευτές και τα μέλη τους, από φορείς, δημόσια πρόσωπα, καλλιτέχνες κ.ά, ώστε να προτρέψουν τον ελληνικό λαό να ψηφίσει. Η μέθοδος που χρησιμοποιούν όσο και τα επιχειρήματα που εκφράζουν, είναι δομημένα έτσι ώστε να προκαλέσουν αισθήματα ενοχής και ντροπής εάν πράξουν το αντίθετο. Με αυτόν τον τρόπο, επιτυγχάνουν, να μεταθέτουν την ευθύνη από τους δικούς τους ώμους, ακέραια στον λαό.

Την τελευταία πενταετία, η ενοχοποίηση του ελληνικού λαού ως προς την ευθύνη που φέρει για τις κυβερνήσεις που εκλέγονται άρα και της απάνθρωπης πολιτικής λιτότητας και της απαξίωσης που εφαρμόζουν, είναι η βάση η οποία ακινητοποιεί τον εκλογικό σώμα και τους λαούς. Ακούγονται εκφράσεις όπως: αφού ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους τη στιγμή που ξέρουμε ότι μας οδηγούν στην καταστροφή, εισπράτουμε αυτό που μας αξίζει. Έτσι παροτρύνουν τον κόσμο να ψηφίζει και να συμμετέχει στις εκλογές ώστε να αλλάξει τη μοίρα του. Όμως κατά την προετοιμασία γίνονται ζυμώσεις που προσανατολίζουν τον κόσμο στο τι θα ψηφίσει. Κι έτσι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Για να γίνει κάτι το διαφορετικό θα πρέπει να ισχύουν δύο πράγματα: α)αυτοί που δεν ψήφισαν, όταν ψηφίσουν, να ψηφίσουν σίγουρα κάτι άλλο από τα κυβερνώντα κόμματα, και β) να είναι βέβαιο ότι οι άλλες επιλογές θα φέρουν κάτι άλλο καλύτερο από αυτό που ισχύει επί του παρόντος. Όμως αν ανατρέξουμε στα αποτελέσματα των εκλογικών αποτελεσμάτων των τελευταίων ετών, προκύπτουν διαπιστώσεις που βεβαιώνουν ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Πρέπει όμως να παρατηρήσω τα παρακάτω, προκειμένουν να δούμε το αν ο λαός είναι αυτός που ορίζει τα πράγματα, ακόμα κι αν τυπικά ψηφίζει, και να τα ερμηνεύσουν ικανοποιητικά.

Συγκεκριμένα, στις εκλογές του 2012, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου εσωτερικών, το 35,12% του εκλογικού σώματος απείχε από την εκλογική διαδικασία. Από αυτό που υπολείπεται δηλ. το 65% αφαιρώντας τα λευκά /άκυρα που ήταν γύρω στο 2,36%, προκύπτει ότι από τις εκλογές απείχε περίπου το 40% του εκλογικού σώματος. Δηλαδή σχεδόν οι μισοί. Από αυτούς δεν κατάφερε κανένα κόμμα να πάρει ποσοστό μεγαλύτερο από το 18% που έφερε το πρώτο κόμμα (Ν.Δ), να κάνει πλειοψηφία. Δηλαδή η κυβέρνηση που σχηματίστηκε ήταν απότέλεσμα του 22% (ειδικά στις του εκλογές του Μαϊου του 2012) του εκλογικού σώματος. Και για να το κάνουμε ακόμα χειρότερο, το ποσοστό αυτό μειώνεται εάν το ανάγουμε στο σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, του ελληνικού λαού, καθώς το εκλογικό σώμα δεν είναι όλος ο ελληνικός λαός. Συμπερασματικά, μας κυβερνά μια μειοψηφία και κατά συνέπεια δεν εκφράζει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Άρα σε ποια δημοκρατία κάνουμε αναφορά και παράλληλα έχουμε απαιτήσεις να εφαρμόζονται τα κατακτημένα με αγώνες δικαιώματά μας; Όταν λοιπόν απευθύνονται απαξιωτικά στον ελληνικό λαό, κάνοντας αναφορά στην ιδεολογική σύσταση του κόμματος ή των κομμάτων που κυβερνούν, ως αποτέλεσμα της λαϊκής βούλησης, και ταυτίζοντάς το σύνολο του λαού με το κυβερνητικό μόρφωμα, το εκτιμώ ως μαθηματικά αναπόδεικτο και σε ηθικό επίπεδο αβάσιμο.

Από την άλλη βέβαια, υπάρχει και το κομμάτι εκείνο του λαού που πάντα προχωρά τυφλά εκεί που το προσανατολίζουν, άκριτα, σε συγκεκριμένη «επιλογή». Αυτό υπάρχει και θα υπάρχει εξυπηρετώντας τα μακρόπνοα σχέδια των ισχυρών ανά τη γη, κι αυτό τα δικά του, εκείνα που λαμβάνουν χώρα στον μικρόκοσμό τους. Οι ρόλοι βέβαια για να υπάρξει μέλλον, θα έπρεπε να είναι αντίστροφοι. Δηλαδή, οι πολιτικοί να εργάζονται για τον μικρόκοσμο των λαών και οι λαοί να οραματίζονται και να αγωνίζονται για το δίκαιο και την ειρήνη.

Στην κατάσταση όμως που επικρατεί, μετέχει ενεργά και η επιλεκτική ή ασθενική συλλογική μνήμη του λαού ή εκλογικού σώματος. Στο δυνητικό χώρο της συνύπαρξης ενικοτήτων, και της αποδόμησης ενός φυμωτικού μορφώματος, η προσέγγιση της αλήθειας προχωρά ασθμένοντας.

Ξεκινούν με το δεδομένο- άγνωστο από πού προκύπτει αυτή η βεβαιότητα- ότι ανεξάρτητα με το αντικείμενο των εκλογών, αυτό που θεμελιακά και δομικά συγκροτεί τη σημασία και την έννοια της δημοκρατίας είναι η άσκηση του δικαιώματος (με υποχρεωτικό χαρακτήρα) της συμμετοχής στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Εδώ θέλω να εκφράσω τον ιδιαίτερο προβληματισμό:

Άραγε ποιο αποτελεί τη στέρεη βάση για την λειτουργία της δημοκρατίας;
Το δικαίωμα του εκλέγειν ή η διάκριση των εξουσιών;

 

«Η κοινωνία στην οποία δεν έχει εξασφαλιστεί η εγγύηση των (ανθρωπίνων) δικαιωμάτων, ούτε έχει καθοριστεί ο χωρισμός των εξουσιών, δεν έχει καθόλου συγκρότηση», άρθρο 16 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789.

Δυσδιάκριτη στις μέρες μας έγινε η διάκριση των εξουσιών. Δεν αναφέρομαι στο τυπικό αλλά στο ουσιαστικό. Το μεγαλύτερο μέρος της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, αποτελεί το κύριο στοιχείο της μεγαλειώδους μικρότητας που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα του πολιτικού και ηθικού βίου, και που κινείται στις παρυφές μιας ερμηνείας, μεταφραζόμενης με ενεργητικής και παθητικής φωνής ρήματα όπως: παρεισφρέω, ανακαταεύομαι, παρεισδύω, διαπλέκομαι, παρεμβάλλω κλπ.

Αρχικά θέλω να θέσω το εξής ερώτημα:

Η ψήφος στις μέρες μας, είναι ένα δημοκρατικό δικαίωμα που ασκείται ακολουθώντας τις δημοκρατικές διαδικασίες ενός δημοκρατικού πολίτεύματος;

Η απάντηση ενδεχομένως εάν είναι βιαστική θα είναι ναι. Στην περίπτωση όμως που το εξετάσουμε προσεκτικότερα η απάντηση είναι όχι. Παράδειγμα την περίοδο της χούντας, η κυβέρνηση εκλεγόταν νόμιμα, ακολουθώντας όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Ωστόσο, ποιος ο χαρακτήρας του δικαιώματος του εκλέγειν; Παραθέτω εδώ αυτούσιο το νόμο σχετικά με τον χαρακτήρα του δικαιώματος της ψήφου.

« 4. Η αρχή της υποχρεωτικής ψηφοφορίας -Υπό το Σύνταγμα του 1975/1986 υπήρχαν ποινικές κυρώσεις που οι νομοθέτης είχε εκτείνει και σε διοικητικές.
Η αναθεώρηση του 2001 απάλειψε την διάταξη του άρθρου 51 παρ.5 εδ.β που προέβλεπε κυρώσεις. Συνεπώς η υποχρεωτικότητα της ψηφοφορίας εμφανίζεται ως «ατελής διάταξη» (lex imperfecta), αφού δεν επισύρει κυρώσεις. Ωστόσο, μετά το 2001, στο άρθρο 117 του π.δ. 351/2003 και υπό τον τίτλο «Ειδικά εκλογικά αδικήματα εκλογέων» θεσπίζεται η εξής διάταξη: «1. Ο εκλογέας που αδικαιολόγητα δεν ασκεί το δικαίωμα του εκλέγειν, τιμωρείται με φυλάκιση από ένα μήνα μέχρι ένα έτος. Το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει και τις στερήσεις των αξιωμάτων και θέσεων, που προβλέπονται στο άρθρο 63 του Ποινικού Κώδικα, από ένα μέχρι τρία χρόνια.» «

Θέλω να πω ότι οταν η «δημοκρατία» επιβάλεται, έτσι ώστε η μη συμμετοχή να συνιστά και ποινικό αδίκημα, αναρωτιέμαι πόσο δημοκρατία είναι. Η δημοκρατία αποκτά ουσία και νόημα μέσα από αγώνες. Δεν νομίζω όμως, ότι οι άνθρωποι, οι γενιές και οι λαοί που αγωνίστηκαν με όποιο τίμημα, για το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι», να είχαν στο νου τους την «αρχή της υποχρεωτικής ψηφοφορίας»;

Το να ψηφίζεις ή όχι δεν είναι αυτό που αλλάζει μια πολιτικο κοινωνική κατάσταση. Αυτό που λείπει είναι το ποιοτικό στοιχείο της ψήφου. Εάν οι κόσμος δεν έχει τη στοιχειώδη ψυχοπνευματική παιδεία να κυοφορεί επιλογές, τότε είτε ψηφίσει ένας είτε κανένας το αποτέλεσμα επό της ουσίας είναι το ίδιο.

«Πώς θα ήταν οι κοινωνίες αν βασίζονταν περισσότερο στις αρχές της διανόησης;» αναρωτιέται ο Καστοριάδης.

Η «κορυφαία πτυχή της δημοκρατίας» αναζητείται περισσότερο στη βάση ενός ουσιαστικού διαλόγου για την συνδιαμόρφωση. «Η συνδιοίκηση» τα βλέπει τα πράγματα από τη θέση της άσκησης εξουσίας. Η συνδιαμόρφωση από το πεδίο της συν-μετοχής και της δημιουργίας και όχι της διαχείρισης. Ορίστε, και η Ν.Δ και το (σοσιαλιστικό) ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι συν-κυβερνούν ( ή συν-κυβερνούσαν) βγαίνει κάτι καλό;

Αυτό που λείπει από τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών είναι: η συνενόηση, η συλλογικκότητα, η αμοιβαιότητα, η δεσμοί. Εάν δεν έχεις το πνεύμα της διαμοίρασης, τότε έχεις το πνεύμα του κατέχειν, την ιδιοκτησίας και της συγκέντρωσης. Αντί αυτών διαμορφώνεται η κοινωνία, της περιχαράκωσης, της ατομικότητας και της έλλειψης παιδείας. Για να αλλάξει ένας τέτοιος κόσμος ή τουλάχιστον να βελτιωθεί είναι απαραίτητο ο καθένας μας, να αισθάνεται και να λειτουργεί ως μέρος κι όχι ως το όλον. Το όλον είναι μόνο το σύνολο.

Η συνθηματική λέξη «δημοκρατία»

Η «συνθηματική» λέξη εκπληρώνει μια ορισμένη λειτουργία. Έχει την ιδιότητα να είναι επιλεγμένη ακριβώς κατά τρόπο, εντελώς ανεξάρτητο από τη σημασία της.

Κείμενο:©K.K(Carina)

*

25/1/2015 οι νεκροζώντανοι ψηφίζουν.

Advertisements