Ετικέτες

, , , , , , , , , ,

Είναι δυνατόν να αντέξει η πολιτισμένη Ευρώπη της Δύσης,
η Ευρώπη του
«Nous sommes Charlie»/«Je suis Charlie»
το

«Je ne suis pas Charlie» ;

Σχεδιαστής Tignous

Σχεδιαστής Tignous

_

Επίθεση στην ελευθερία του τύπου; Επίθεση στην ελευθερία του λόγου, της έκφρασης; Ή ένα προειδοποιητικό, τρομοκρατικό και εγκληματικό χτύπημα, ως εκδήλωση των ισλαμοφονταμενταλιστικών και ιμπεριαλιστικών διαθέσεων; Σε άρθρα, σε εκπομπές, στο διαδύκτιο έχουν σχολιαστεί όλες οι οπτικές και πιθανον θα σχολιάζονται για χρόνια. Και οι τρεις είναι βάσιμες.

Θα πρέπει, βέβαια, να καταδικαστούν απερίφραστα οι δολοφονίες ως μια επίθεση στην ίδια την ουσία των ελευθεριών μας, αλλά και να καταδικάσουμε τους χωρίς περιορισμούς το στυλ της «Charlie Hebdo, η οποία προκαλεί και θίγει πάρα πολύ το αίσθημα της ταπείνωσης στους μουσουλμάνους. Το να εκδηλώνεται η συμπαράσταση του κόσμου, είναι ανθρώπινο. Αυτό όμως που πρέπει περισσότερο να κάνουμε όλοι, ανεξαρτήτα από την πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική μας τοποθέτηση στα πράγματα και τις καταστάσεις, είναι το να προβληματιστούμε και να σκεφτούμε ουσιαστικά.

Θα σταθώ όμως σε μια άλλη άποψη, που δεν έχει προβληθεί τόσο, αφού δεν  υπάρχουν υποστηρικτές, δηλαδή δεν ακολουθεί το ρεύμα, το οποίο εκφράζει εμφατικά την αμέριστη συμπάθειά του στα θύματα. Αυτή λοιπόν, η λιγότερο δημοφιλής άποψη, θα δεχτεί σφοδρές επικρίσεις, δεν θα της προσφερθεί γόνιμο έδαφος για να εκφραστεί, σ’ ένα περιβάλλον, μάλιστα, που εγκολπώνει το δικαίωμα στην έκφραση και το περιφρουρεί με όποιο τίμημα. Έτσι αρκείται στο να συντάσσεται μόνο στη σκέψη αυτών, που σε μια απόπειρα κριτικής ματιάς στα γεγονότα, την συμπεριλαμβάνουν στο γενικότερο σκηνικό αιτιών του μακελειού. Έτσι πάντα συμβαίνει με τις ακραίες απόψεις. Είναι η πορεία (τουλάχιστον αρχικά) της αποδόμησης του αδοκίμαστου. Αυτού που αποικοδομείται πριν καν οικοδομηθεί.
Αυτή λοιπόν η άποψη εκφράζεται με τη φράση:

«Je ne suis pas Charlie»

Δεν επιθυμώ να ειμαι Charlie. Δεν είμαι, και δεν ήμουν ποτέ Charlie. Είμαι εκεί που υπάρχει ελευθερία λόγου και έκφρασης, που δια επιχειρημάτων είτε σχεδιαστικών είτε προφορικών, αιτιολογείται η όποια γνώμη και έκφραση. Είμαι εκεί που μπορεί να αναπτυχθεί διάλογος, αντίλογος, αλλά όχι εκεί που συντελείται το τετελεσμένο. Είμαι εκεί που δεν δίνεται βήμα στη βαρβαρότητα. Η  βαρβαρότητα βέβαια έχει ποικίλες μορφές έκφρασης. Είναι δυνατόν να συντελείται και δια της πένας. Και ο λόγος μπορεί να γίνει το ίδιο σκληρός, ανάλγητος και οριστικός. Σε τέτοια βάση όμως δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί τίποτα. Έτσι παύει κάθε δημιουργία και μάλιστα γκρεμίζεται και ό,τι πιθανόν να έχει οικοδομηθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί να θίγονται οι ελευθερίες των άλλων; Ας μας απαντήσει η Ευρώπη: τί είναι ελευθερία για στο δυτικό πολιτισμό; Τι είναι ελευθερία για την Charlie Hebdo; Ποιο σκοπό επιτελούν τα όρια στη ζωή μας; Ποιο το νόημα των νόμων εάν δίνεται η δυνατότητα στην απόλυτη ανεξέλεγκτη έκφραση; Ερωτήματα που δεν απασχόλησαν κανέναν από αυτούς που με ευκολία υποστήριξαν το «Je suis Charlie».

Εδώ θέλω να παραθέσω τη σημερινή δήλωση ενός από τους εργαζόμενους στην γαλλική εφημερίδα που μέτρησε έξι θύματα.

Η υποκρισια που λεγεται «Je suis Charlie»

«Θα κάνουμε εμετό σε όσους δηλώνουν ξαφνικά φίλοι μας»,
δηλώνει ο γνωστός σκιτσογράφος του Charlie Hebdo, Βίλεμ, ο οποίος έδωσε συνέντευξη στην ολλανδική εφημερίδα Volkskrant, στον απόηχο της επίθεσης εναντίον των γραφείων του σατιρικού εντύπου.

«Αποκτήσαμε πολλούς καινούργιους φίλους, όπως τον Πάπα, τη βασίλισσα Ελισάβετ ή τον Πούτιν: αυτό με κάνει να γελάω πολύ», είπε με ειρωνική διάθεση και τόνισε ότι «η Μαρίν Λεπέν είναι ενθουσιασμένη καθώς οι ισλαμιστές άρχισαν να πυροβολούν λίγο πολύ παντού». Σχετικά με τη υποστήριξη που εξέφρασε ο αρχηγός της ακροδεξιάς στην Ολλανδία, ο Γκέρτ Βίλντερς, ο Βίλεμ απάντησε: «θα κάνουμε εμετό σε εκείνους που, ξαφνικά, δηλώνουν ότι είναι φίλοι μας».
ERTopen

φάκελλος «Charlie Hebdo»

Ας δούμε όμως και το θέμα γενικότερα, διευρίνοντας το περιορισμένο πεδίο της επιβεβλημένης ορατότητας, και σε άλλες εκφάνσεις του ή αιτιολογήσεις του.

 – Η μια οπτική είναι από αυτή που αφορά στο κατά πόσο η σάτυρα έχει ή όχι όρια ώστε να δικαιολογεί ή όχι, την προσβολή ατόμων, ομάδων, συλλογικοτήτων και την έλλειψη σεβασμού σε αυτά που μπορούν να πυροδοτήσουν κοινωνικές εκρήξεις, τέτοιες που να προσλάβουν διαστάσεις πολέμου; Η πολιτισμένη κοινωνία της δύσης, τι έχει κάνει προκειμένου να προστατεύσει αυτούς που προσβάλλεται η ταυτότητά τους; Ταυτότητα η οποία μάλιστα είναι συνυφασμένη τόσο με την πολιτική όσο και την θρησκευτική. Δηλαδή αυτούς που αίσθάνονται να απειλείται η ακεραιότητά τους. Τίποτα. Το χαρακτηρίζει απλά σάτυρα και ακολουθεί την οδό της αδιαφορίας. Έτσι όμως, δημιουργούνται ερωτήματα, όπως: περιορίζεται η ελευθερία του άλλου κατά αυτόν τον τρόπο; Πώς οριοθετείται η έννοια της ελευθερίας μετά τα παραπάνω; Τι πα να πει «Ελευθερία» για τον δυτικό πολιτισμό και τι για την «Charlie Hebdo»;
Οι εξελίξεις που πιθανόν να ακολουθήσουν στο μέλλον, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, να συνδράμουν στην ενίσχυση της σημαντικότητας των παραπάνω ερωτημάτων, για τα οποία όπως συνηθίζεται θα ακολουθήσουν κριτικές, σχολιασμοί, άρθρα, βιβλία από άτομα του πολιτικού, επιστημονικού, πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου.

Η άλλη είναι της προσχώρησης στο πεδίο που αναμετρώνται δια των συγκρίσεων ο πολιτισμένος δυτικός κόσμος με τον πρωτόγονο «πολιτισμό» των αραβικών χωρών. Ο χριστιανισμός με τον ισλαμισμό. Εδώ τα περιθώρια διαφωνίας στενεύουν. Ο συγκριτικός λόγος αφορά στη βαρβαρότητα που εκφράζεται στον μέγιστο βαθμό στα έργα της κτηνώδους συμπεριφοράς και γίνεται στο όνομα ενός επίσης πρωτόγονου και τημωριτικού θεο, του Μωάμεθ. Σύμφωνα με αυτή τη θέση, η Δύση απειλείται ανοιχτά μέσα στο ίδιο της το σπίτι και έτσι εκλαμβάνει την επίθεση ως πόλεμο. Τα μέτρα που προτίθεται να πάρει για να προστατευθεί και να αμυνθεί απέναντι στην ισλαμική λελαπα, θα είναι καθοριστικά για την ποιότητα της ζωής των ευρωπαίων(ίσως και όχι μόνο) κάτι που θα ανασύρει μνήμες περιορισμού της ελευθερίας μετά το άλλο ιστορικό γεγονός της κατάρρευσης των δίδυμων πύργων στην Νέα Υόρκη το 2001. Ένας νέος άνεμος ανελευθερίας πνέει μέσα στην τόση ευρωπαϊκή ελευθερία έκφρασης. Τραγελαφίκ!

– Μια τρίτη είναι αυτή που αποτελεί την πάγια τακτική αυτών που επωφελούνται των ισχυρών συγκρούσεων ανάμεσα σε άτομα, ομάδες, λαούς, καθώς αποτελεί γι αυτούς έναν από τους τρόπους διατήρησης της εξουσίας τους, και των σχεδίων τους. Αυτοί ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, ορίζουν τους πολιτικούς, τους καλλιτέχνες, τους διανοητές και επιστήμονες, μεταβάλλουν πολιτεύματα, καθορίζουν τις κοινωνικές αρχές και «αξίες» ανάλογα με το ποια από τα παραπάνω εξυπηρετούν τις φιλοδοξίες τους τόσο σε ατομικό όσο και παγκόσμιο επίπεδο. Γενικότερα, παρασκηνιακά, ορίζουν το παιχνίδι σε όλα τα επίπεδα. Οι κανόνες τίθενται με βάση τα σχέδιά τους και τις μακροπρόθεσμες επιδιώξεις τους. Στο βωμό αυτών των στόχων τους, θυσιάζουν αξιοπρέπειες, αξίες, ανθρωπιά, ζωές. Οι θρησκείες, οι ιδεολογίες είναι τα εργαλεία τους. Οι λαοί έχουν άγνοια του μεγάλου παίγνιου (που την καλλιεργούν αυτοί -με οικονομικές υφέσεις και πολέμους, περιορίζοντας ή και κάνοντας απροσπέλαστο τον τόπο όπου θα μπορούσαν να μορφωθούν και να αναπτύξουν αλληλεγγύη, αγάπη και συμπόνοια. Έτσι μόνο όταν διατηρούν το μίσος, την ανάλγητη φιλοδοξία, τη αναγωγή του χρήματος, γίνει αποδεκτό ως αξία, είναι εύκολο οι άνθρωποι να ελέγχονται και να μανιπιουλάρονται. Όταν τους κάνουν κακέκτυπά τους, είναι εύκολο να γνωρίζουν πως σκέφτονται και άρα να κινούν τα νήματα της σκέψης και των επιθυμιών τους όπως θέλουν αυτοί. Είτε τους πούμε πρόβατα είτε μαριονέτες, πρόκειται για λαούς χωρίς βούληση, και χωρίς συλλογική σκέψη και δράση.

Δεν θα λείψουν ωστόσο και θα αναπτυχθούν υποθέσεις, σενάρια, συνωμοσιολογίες αρκετά στην πορεία.

Η δε πολιτική, οικονομική και κοινωνική εκμετάλλευση του γεγονότος της αιματοχυσίας και της φύμωσης, που θα ακολουθήσει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, «ασελγώντας» στα θύματα, θα εμφανίζεται ως συμπόνοια, συμπαράσταση, ενδιαφέρον, προσπάθεια καταστολής, καθώς και αποφυγή επανάληψης παρόμοιων μελλοντικών φαινομένων στην Ενωμένη Ευρώπη και τον κόσμο.

                   Τα γεγονότα έλαβαν χώρα στον τόπο που ενοικεί ο υπερτροφικός δυτικός πολιτισμός και το κτήνος του καπιταλισμού – το οποίο σε κατάσταση ετοιμότητας, κάνει ορατή τη φροντισμένη οδοντοστοιχία του- καταναλώνοντας θρησκείες, ιδεολογίες, δίκαιοσύνη, τη στιγμή που στον αντίποδα αυτού, χαίρουν προνομιακής μεταχείρισης οι «εταίρες» των εταίρων μας, ανεξαρτήτως φύλου, ομάδας αίματος, θρησκεύματος και καταγωγής, και με εξαιρετικά αντανακλαστικά, θα ανταποκριθούν σε μια πρόσκληση του «Charlie hobde» να προσληφθούν προκειμένουν να καλύψουν τις θέσεις που είναι ελεύθερες μετά το μακελειό.

«Ok, παιδιά ένας-ένας…»

Ποιος ειναι ο ξενος στην αυλη μου;

Όταν έχουμε την πρόθεση να οχυρωθούμε τραβώντας δυνατά τον σύρτη της εισόδου μας στον εχθρό (ο οποίος προσωποποιείται στον ισλαμιστή, αλλόθρησκο, αλλοδαπό και άλλα κατά καιρούς), για να αποφύγουμε μια επισφαλή προφύλαξη, ας βεβαιωθούμε προηγουμένως μήπως έχουμε κλείσει μέσα τον βάρβαρο κι εμείς νομίζουμε ότι τον αποκλείσαμε στον έξω από τον οίκο μας χώρο. Οι όποιοι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» δεν ενημερώνουν γι αυτό φέρουν την ατομική ή συλλογική τους ευθύνη.

10931320_722043701243614_7374687440048635244_n

__

Κείμενο:©K.K(Carina)

Advertisements