Ετικέτες

, , , , ,

7f5j0qCEPjlxt9vbFxTkMsIko1_400

Όπου κι αν στραφείς στο ίδιο κενό πέφτεις

Ποιες είναι οι διαφορές των «μεγάλων» κομμάτων; Ποια είναι η καταστατική εκείνη σχέση, τα δομικά εκείνα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα κάθε κόμματος και που επιτρέπουν στο λαό να θεωρεί ως ευδιάκριτες τις διαφορές του ενός από το άλλο; Αυτές που είναι ικανές να βεβαιώσουν τον καθένα μας ότι υπάρχει ιδεολογική απόσταση μεταξύ των αντίπαλων κομμάτων. Ποια στοιχεία συγκροτούν το νόημα  του να ψηφίζει κανείς σήμερα; Που άραγε εντοπίζεται το νόημα της επιλογής; Σε ποιο σημείο η δημοκρατία ασκείται και ανάγει την ψήφο ως την έκφραση της λαϊκής βούλησης που ειναι η βάση του δημοκρατικού οικοδομήματος, το ανώτατο αγαθό της δημοκρατίας;

Εντοπίζουμε την κατοίκησή μας, ως μέλη μιας γηρασμένης κοινωνίας, στον τόπο μιας σχιζοφρενικής θέσης, όπου οι αντενδείξεις της δεν είναι παρά η παραμόρφωση που επέρχεται όταν τα ατόμα που ζουν σε αυτή, μετατρέπονται σε ανθρώπους. Πρόκειται για μια μετάλλαξη που τους καθιστά, αγνώστης ταυτότητας γήινα αντικείμενα.

Γ, τα φτερά μου έκλεισες.

Τρομακτικές ιδεολογικές καθιζήσεις. Αιμομικτικές αρχές, που συνθέτουν το άρρητο της ηθικής και των αξιών, εκείνων που τα κόμματα ξερνούν. Μέχρι που παύουν να ξερνούν, -κυνική ομολογίας ξέσπασμα-γιατί δεν θρέφονται πλέον από αυτές, δεν είναι πλέον το άλλοθί τους. Μιας κατ΄επίφασιν θρέψης. Ο αυτοματισμός του καπιταλισμού, στέλνει σήματα καπνού στην αμεσοδημοκρατία.

Μέσα σε αυτή τη δυσοσμία, καλούμαστε ως θύματα που ακόμη δεν έχουν συλλάβει την έννοια του θύματος, και τη σχέση του με τον θύτη, να ψηφίσουμε. Να ψηφίσουμε… Γιατί πράγμα; Καλούμαστε να επιλέξουμε. Ναι, αλλά ανάμεσα σε ποια; Η σημερινή πραγματικότητα, δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε καν την επιλογή. Παρά μόνο μια ψευδαίσθηση επιλογής. Την επιλογή του ενός. Μια αποφρακτική θανάτου ανάσα. Ενώ δηλαδή, σε ρωτούν «Τι θα θέλατε να φάτε;» αμέσως σου δίνουν το μοναδικό γεύμα. Σε όποιο τραπέζι και να κοιτάξεις, θα δεις το ίδιο φαγητό. Απλά το ένα φωτίζεται, το άλλο σκιάζεται, το άλλο βρίσκεται στη γωνία και το άλλο στο κέντρο. Το φαγητό ίδιο, η συνταγή ίδια. Η συνέχεια αυτού είναι να σε ρωτούν χωρίς να σου δίνουν το μέσον της τροφής σου, το κουτάλι. Το προϊόν ενός ξεπεσμένου πολιτισμού. Αυτή η «ανάσα» προσφοράς, σε αρπάζει από τα νύχια ενός κτήνους, αυτού ως συνδαιτυμόνα του θανάτου σου. Όμως τι ποιότητα ζωής σου δίνει ως αντάλλαγμα; Είναι ικανή αυτή η πρόταση ζωής, ως περιτύλιγμα ενός πακέτου, να κάνει την πρόταση δελεαστική;

Στην εικόνα μιας τέτοιας οθόνης, ή στο κάδρο ενός τέτοιου σκηνικού, καλείσαι να μετέχεις ως δρων. Καλείσαι να παίξεις. Σε μια δική τους σκακιέρα, χωρίς να σου δώσουν πιόνια. Πρόκειται για ένα στημένο παίχνίδι, με τους δικούς τους όρους και βασισμένο σε δικούς τους κανόνες. Καλείσαι δηλαδή να ψηφίσεις….

«Όταν έβρεχε, όταν χιόνιζε,όταν έρριχνε χαλάζι,βρισκόμουν αντιμέτωπος με το ακόλουθο δίλημμα. Να συνεχίσω να προχωράω ακουμπώντας στην ομπρέλλα μου και να γίνω μούσκεμα ή να σταματήσω και να προφυλαχτώ κάτω από την ανοιχτή μου ομπρέλλα; Όπως τόσα και τόσα διλλήματα έτσι κι αυτό ήταν ψευδοδίλλημα.»
Molloy- Beckett

Κείμενο επιμέλεια
© Κ.Κ. – Carina

_

Advertisements