Ετικέτες

, , ,

_

© 1959, Saul Leiter

© 1959, Saul Leiter

Δεν είναι απαραίτητο να καταλάβεις…

Παρατηρώ, δύσκαμπτους και ευέλικτους οδοιπόρους σε ευθείες. Μελαγχολικούς ακροατές μιας στοιχειωμένης ιστορίας. Ποια η στιγμή του τέλους της ή και η υποστιγμή που χωρίς παρεμβάσεις την ακολουθεί τελεία; Έξω από το μουσείο των σχέσεων, ο κόσμος γύρω μου συνεχίζει ανηλεώς να παράγει κενά και ορθότητες.

Στέκομαι στη γωνία, σε βροχερό σημείο, χωρίς υπόστεγοΚαι πώς το ξέρω ότι δεν υπάρχει υπόστεγο; Αν δεν το αναζητήσω πώς θα το μάθω;…- Δεν θέλω να σημειώσω κάτι με την παρουσία μου. Απλά βρέθηκα. Δεν έχω να πάω αλλού. Όσοι περνούν από μπροστά από πλάι μου, δεν κοιτούν. Μόνο μιλούν. Μιλούν μεταξύ τους και μόνοι τους. Ένας χορός λέξεων που δεν πατούν πουθενά και πατούν παντού. Ψιθυρίζουν τις αλήθεις και φωνάζουν (σ)τα ψέμματα. Κατάχαμα. Κατάχαμα κοιτούν. Ντροπή; Όχι, ψάχνουν. Ψάχνουν αυτόν που εχει για σπίτι του το δρόμο, έτσι για να νοιώσουν ότι αυτοί έχουν. Άστεγοι, ανασφαλείς της ζωής. Τελικά βρίσκουν. Επιβεβαιώνουν το σκέπαστρό τους και προσπερνούν. Προσπερνούν, συνέχεια προσπερνούν. Αναρωτιέμαι, ποιός καημός σε γυρεύει; Ποιο αδέσποτο παράπονο σε συντροφεύει; Όχι, αυτό που πονά δεν είναι που όλα μοιάζουν να ξεθωριάζουν. Δεν είναι ότι χάθηκες. Είναι η διαπίστωση ότι ποτέ δεν βρέθηκες, στον τόπο του «αφανισμού» σου.

Η συντριβή σ’ αυτόν τον κόσμο που γεννάται και πεθαίνει, είναι το απόσταγμα μιας νοσταλγίας ακλόνητης και ενός βλέμματος που στο βλέμμα του άλλου άδειασε.

Κι ο φτιαγμένος από χώμα κόσμος, έγινε σκόνη στα όρια της φιλολογίας του.

ΕΊναι δυνατόν η συντροφικότητα, να κάνει αυτή την διαπίστωση
λιγότερο επώδυνη;

Αξίζει άραγε, να πλευρίσεις την απάντηση;

Κι αν δε κατάλαβες, ίσως να ένιωσες...

_

©K.K-CaRiNa

Advertisements