Ετικέτες

, , , , , ,

bank-441x300bank bang!

_

Γίνεται ιδιαίτερος λόγος το τελευταίο δεκαήμερο για τις καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες, αφήνοντας την πιθανότητα μείωσης των κεφαλαίων των καταθετών. Αυτό το μέτρο, εάν εφαρμοστεί, θα αποτελέσει καίριο πλήγμα στις αντοχές των πολιτών, οι οποίες έχουν αρχίσει να υποχωρούν. Όσες καταθέσεις διέθεταν πριν την σύναψη του εθνικού δανείου, ξανεμίζονται σιγά σιγά, δια της φορολογικής οδού, την κάλυψη των καθημερινών τους αναγκών, η αξία των οποίων συνεχώς αυξάνεται, παράλληλα με την ανεργία και την μείωση των μισθών και των συντάξεων, καθώς κοινωνική πολιτική δεν υφίσταται πλέον. Έτσι οι συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις των εταίρων απαιτητών, της ΤΡΟΙΚΑΣ, των συνεργατών της, πολιτικών, και φυσικά και της κυβέρνησης, στις οποίες οι πολίτες σύρρονται προκειμένου να τις ικανοποιήσουν, οδηγούν μια κοινωνία στην απελπισία και την εξαθλίωση. Η ανθρωπιστική κρίση, η οικονομική τελμάτωση, συνθέτουν το τοπίο της πραγματικότητας σήμερα. Το «νόνισμα» του μέτρου, το οποίο προσπαθούν να εντάξουν στο συγκεκριμένο «περιβάλλον», υπολείπεται κοινωνικής όψης, οπότε θα προσπαθήσω να δω την τεχνοκρατική, τυπική της όψη.

Μετά το «κούρεμα» των ομολόγων του δημοσίου, φαίνεται να ακολουθεί, με διαφορά ενός έτους, το » κούρεμα των καταθέσεων. Σχετικά με τα ισχύοντα, κεφάλαια μέχρι το ποσό των 100.000€ ανά καταθέτη και ανά τράπεζα, βάση του νόμου (ν.3746/2009 (ΦΕΚ 27 Α’/ 16-02-2009)  σύμφωνα με τον φορέα ΤΕΚΕ (Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων) και το άρθρο 9, παρ.1 ν. 3746/2009 – ΦΕΚ 27 Α’ 16-2-2009. και 30.000 ανά επενδυτή («Συνεγγυητικό»), είναι εγγυημένα σε περίπτωση χρεοκοπίας των τραπεζών. Από τις 100.000€ και πάνω, οι καταθέτες χάνουν, τουλάχιστον ένα μέρος των χρημάτων τους. Η διασφάλιση αυτή αφορά στις τράπεζες που έχουν έδρα την Ελλάδα. Είναι δυνατόν όμως, το «κούρεμα» των καταθέσεων, να γίνει χωρίς καμία ζημία επί των κεφαλαίων των τραπεζών και χωρίς καμία υποχρέωση αποζημίωσης των καταθετών και επενδυτών;

Μια αναδρομή στο τι έγινε με το πρώτο κούρεμα, αυτό των ομολόγων. Ενώ αρχικά, όπως ήταν υποχρεωμένες οι τράπεζες να γνωστοποιήσουν στους ομολογιούχους ότι έπρεπε (εγγράφως) να δώσουν την συγκατάθεσή τους ή όχι, ή και να μην εκφράσουν καμία θέση σχετικά με το κούρεμα του κεφαλαίου τους, ωστόσο στη συνέχεια, αυτό δεν τηρήθηκε και η κυβέρνηση προχώρησε στην απομείωση του χρέους δια των ομολόγων δημοσίου στα οποία είχαν επενδύσει. Το ποσοστό έφτασε στο 53%. Δηλαδή εάν κάποιος είχε επενδύσει 15.000, η αποτίμηση  του κεφαλαίου του μετά το κούρεμα ήταν 7.050€. Εάν μάλιστα, ο πελάτης ζητούσε να ρευστοποιήσει αυτό το νέο (μειωμένο) ομόλογο -καθώς η αξία του είχε πέσει-τότε με την εξαγορά του, διαμορφωνόταν σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο (ουσιαστικά έχανε ακόμη μεγαλύτερο ποσό), περίπου στις 4.000€. Αυτό βέβαια, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις ίσχυε για οποιοδήποτε ποσό επένδυσης, καθώς τα ομόλογα, τα έντοκα, τα swaps δεν είναι εγγυημένα. Ενώ σύμφωνα με άλλες δεν διασφαλίζονται κεφάλαια πάνω 30.000€.

Ας δούμε και την τοποθέτηση των τραπεζών σε αυτό το επίπεδο· διατρέχουν κάποιο κίνδυνο από το κούρεμα που έγινε ή που συζητείται να ξαναγίνει; Είναι γνωστό ότι οι τράπεζες κάνουν συμβόλαια με μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες προκειμένου να καλύψουν τον επενδυτικό κίνδυνο και να μη χάσουν χρήματα σε περίπτωση χρεοκοπίας. Επιπρόσθετα οι συμβάσεις ανταλλαγής κινδύνου αθέτησης (ΣΑΚΑ) δηλαδή τα CDS  (Default Swaps), καθώς και η ασφάλεια των ομολόγων cds (Πανεπιστήμιο Πειραιώς-Τμήμα Χρηματοοικονομικής & Τραπεζικής Διοικητικής), προσανατολίζουν στο ότι, τόσο για το πιστωτικό γεγονός το haircut των ομολόγων, όσο και για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, οι τράπεζες είχαν ασφαλισμένα τα ομόλογά τους.

Είναι βάσιμο να σκεφτεί κανείς ότι όσο δεν ανακοινώνουν χρεοκοπία, μπορούν να ζητούν ανακεφαλαιοποίηση (προκειμένου να μη χρεοκοπήσουν και πληγεί το τραπεζικό μας σύστημα), κι έτσι οι πολίτες πληρώνουν και τα «προβλήματα» των τραπεζών καθώς το δημόσιο προσφέρεται να αναλάβει την κάλυψη των «αναγκών» τους.

Επιπρόσθετα, οι εταιρείες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κλπ, είναι παράλληλα επενδυτές και είναι δυνατόν να επενδύουν είτε στην πτώχευσή τους, ή την πτώχευση χωρών, είτε στη μη πτώχευσή τους. Εδώ βρίσκεται και ένα από τα στοιχεια που συνθέτουν το δικό τους «τοπίο». Εξάλλου η εποπτεία στα CDS είναι περιορισμένη και δεν διασφαλίζεται η διαφάνεια στη διαχείρησή τους. Κατά συνέπεια μένει ανοιχτό προς διερεύνηση το θέμα και το παραπάνω ερώτημα.

Μετά τις παραπάνω σύντομες αναφορές, είναι δυνατόν να τεθεί το ερώτημα:
γιατί οι τράπεζες δεν αποζημίωσαν τους πελάτες τους-καταθέτες, τη στιγμή που οι ίδιες πιθανόν να αποζημιώθηκαν από τις ασφαλιστικές και τα πρακτορεία επενδύσεων; [ Τα περισσότερα CDS είναι τεκμηριωμένα με τυποποιημένα έντυπα που εκδίδονται από τον Διεθνή Σύνδεσμο Συμβάσεων Ανταλλαγής και Παραγώγων (International Swaps and Derivatives Association, ISDA), και τα διαχειρίζονται επενδυτικές εταιρείες].

Κείμενο©Κ.Κ.-Carina

Το μαύρο, 
απ' τ' άλλο του μέρος
άσπρο είναι.
 
Δική σου δουλειά
να το αντιστρέψεις.

                                               Γ.Ρίτσος(3χ111 τρίστιχα)

_

Advertisements