Ετικέτες

, ,

_

Φωνη(κη) αληθεια

Διαβιούμε στην εποχή της απουσίας μέσης φωνής. Οι ήχοι και οι φωνές, εκφράζονται σε υψηλές ή χαμηλές σκάλες. Από τη μια υπάρχει ο «ψίθυρος» και από την άλλη ο «φωνοβροντισμός».

Στο πεδίο του «ψιθύρου», ρυθμός και τόνος έρπουν. Χαρακτηρίζεται από χαμηλότονη χροιά, με περιθώρια χρωματισμού.Είναι η επιδίωξη του απαρατήρητου, του μη αντιληπτού, του στερημένου θέασης. Αυτού που ο μεν ομιλητής, γνωρίζει το θέμα του,  ο δε ακροατής, το ενωτίζεται. Η δια ψιθύρου επικοινωνία, είναι δυνατό να υιοθετηθεί από δύο αντίθετες πλευρές με διαφορετικό σκοπό. Η μία είναι αυτού, που ενώ διαθέτει, δυνατή επιβλητική φωνή και τόνο, επιλέγει το υποτονικό, ως μελλοντική στρατηγική σχεδίαση, και τακτική προσέγγισης του επιδιωκόμενου, η υποβόσκουσα αλήθεια, καθώς δεν πρέπει να γνωστοποιηθεί, γιατί πιθανόν θα αποδυναμώσει το σκοπό αυτού που το χρησιμοποιεί ως μέσον. H άλλη είναι αυτού, που δεν γνωρίζει ότι διαθέτει ισχυρή φωνή, γιατί δεν χρειάστηκε ή δεν τόλμησε να το διαπιστώσει ή δεν διαθέτει άλλον τόνο να ομιλεί. Όταν ο ρυθμός είναι ταχύς και κοφτός, ακούγεται συχνά και ως προστακτική. Η προστακτική του ψιθύρου. Ο ακροατής, είναι σημαντικό να είναι ικανός αφουγκραστής, με δυνατότητα συγκέντρωσης προσοχής, κακός αγωγός στη μετάδοση πληροφοριών, παρά μόνο κατόπιν επιθυμίας του ψιθυρίζοντα. Η προστακτική του «ψιθύρου».

Ως αντίθετη έννοια η «φωνοβροντία», διαθέτει τα δικά της χαρακτηριστικά και τρόπο χρήσης. Απαιτεί ευρύ και ισχυρό ηχείο, συσώρευση αέρα, επαρκή χώρο φιλοξενίας του, και διάρκεια στη δυναμική εκφορά του. Η στεντόρεια φωνή, επιβάλεται δια του ήχου και λιγότερο δια του περιεχομένου (σε αντίθεση με το «ψίθυρο» ). Είναι ανελαστική και στερείται χρωματισμού και ποικιλίας ύφους. Προκειμένου να επικοινωνηθεί, θα πρέπει ο πομπός να πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις και o δέκτης να είναι εκγυμνασμένος καθώς και να είναι δεκτικός υποδοχέας, διαθέτοντας τα ανατομικά στοιχεία και τις ικανόητες, που τον καθιστούν ανθεκτικό στην ακρόαση μιας ισχυρής φωνής. Αυτός ο τρόπος εκφοράς του λόγου προτιμάται συνήθως, όταν σκοπός είναι η αδιάκριτη επιβολή και αδιάφορη ως προς τις συνέπειες στον δέκτη, καθώς η δύναμη με την οποία εκφέρεται είναι περισσότερο εξουσιαστική και λιγότερο επιβλητική (υπό την έννοια της σαγήνης) δηλαδή αυτής  που εντυπωσιάζει αρχικά και δεσπόζει στη συνέχεια.

Συμπερασματικά, με δεδομένο ότι τα υποκείμενα της ομιλίας (ανεξαρτήτως hertz) – καθώς η ομιλία είναι θεμελιωδώς διυποκειμενική -, είναι ταυτόχρονα και ομιλητές και ακροατές, του ακροατή τους. Έτσι οι «Ψυθιριστές» είναι από τη μια, αυτοί που ενώ διαθέτουν δυνατή φωνή, σκοπίμως ομιλούν χαμηλότονα μεταδίδοντας υποδορίως την πληροφόρηση, κι από την άλλη, αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν δυνατά και έτσι περιορίζουν την επικοινωνία τους σε χαμηλούς τόνους. Οι δε «φωνοβροντιστές» είναι, από τη μια, αυτοί που αναγνωρίζουν την επικοινωνία δια της ισχυρής φωνής, αυτής που επιβάλλει το θέμα και μόνο δια αυτής εξυπηρετείται ο σκοπός, κι από την άλλη, αυτοί που μιλούν σε υψηλούς τόνους, ενώ διαθέτουν τη δυνατότητα να κινηθούν σε χαμηλότερους, τους οποίους θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.

Για να συνυπάρξουν στο ίδιο χώρο, οι δύο φωνές/ακροατές, θα πρέπει τα χαρακτηριστικά δέκτη και πομπού να είναι αντίστροφα, και αναλογικά, αντιστρόφως ανάλογα. Όταν ο πομπός-δέκτης επιθυμεί να φωνάξει, τότε, ο δέκτης-πομπός θα πρέπει να είναι χαμηλότονος. Εάν όχι, υπάρχει ηχητική σύγκρουση και ίσως και συντονισμός. Εάν ο πομπός-δέκτης εκφραστεί χαμηλόφωνα τότε, ο δέκτης -πομπός θα πρέπει να είναι σιωπηλός -τουλάχιστον όσο διαρκεί η φωνητική έκφραση.

η αιώρηση της μπακέτας στο χέρι
πριν τη πτώση

είναι η οικονομία, όταν βρίσκεται στη διαπασών 

Ένα ερώτημα όμως που μπορεί να τεθεί, είναι: τι επιλέγει κανείς στην αποφαστιστική στιγμή; Δηλαδή τη στιγμή εκείνη, που υπάρξει κίνητρο προκειμένου, να ανατραπεί η μέχρι πρότινος φαινομενική ισορροπία.

Όσον αφορά στον ψιθυριστή, μια επιλογή είναι, να ενισχύσει την ένταση εγκαταλείποντας προσωρινά το «ψίθυρο», ως μη αποτελεσματικό στη μετάδοση της πληροφορίας και την επιβολή του θέματος. Απαραίτητο όμως είναι και το υπόβαθρο, προκειμένου να γίνει αποτελεσματική αυτή η μετάδοση. Το υπόβαθρο αυτό, είναι το φυσικό ηχείο, η ανατομική διευκόλυνση. Θα πρέπει να είναι, επαρκής η εισπνοή και ισχυρή η εκπνοή. Μια άλλη επιλογή είναι, να συνεχίσει το ψιθυρισμό προκαλώντας την προσοχή του περιβάλλοντος,- ως θεατή ενός σκηνικού χαμηλόφωνης ομιλίας- και στη συνέχεια να περάσει σε μια μέτρια αύξηση της έντασης, ώστε να μεταδώσει το όποιο μήνυμα.

Όσον αφορά στον «φωνοβροντιστή», μία επιλογή είναι να υπερβεί κάθε όριο έντασης, ώστε να μην αφήσει περιθώρια αμφιβολίας ότι το αντικείμενο απεύθυνσης δεν άκουσε και δεν έλαβε το μήνυμά του. Αυτό βέβαια είναι επικύνδυνο, γιατί ενδεχομένως να έχει συνέπειες αποδομητικές, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τον ακροατή του. Η άλλη επιλογή είναι να χαμηλώσει τους τόνους, και να αφουγκραστεί το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται και το αντικείμενο στο οποίο απευθύνεται, και έτσι να διαμορφώσει την έντασή του ανάλογα.

Στο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων, το παραπάνω σχήμα, είναι ένα πρίσμα, θέασης των κοινωνικών ρόλων, που συμπλέκονται, προκειμένου να λειτουργήσουν είτε από κοινού (δια της «υποχρεωτικής συνεργασίας»), είτε,  ο καθένας χωριστά, μέσα στο δικό του πεδίο διαβίωσης και δράσης. Τοπίο που, απο-χρωματίζεται από τις εντάσεις που επιβάλλονται και τους ψιθύρους που υπόκοφα λειτουργούν.

Κείμενο: ©ΚΚ.-Carina

__

_

surre

Advertisements