Ετικέτες

, , , , , , , , , , , , ,

ο

Γρύπας σε τοιχογραφία στην αίθουσα του θρόνου στην Κνωσσό. -Knossos fresco in throne palace.

Γρύπας σε τοιχογραφία στην αίθουσα του θρόνου στην Κνωσσό. -Knossos fresco in throne palace.

Μέρος Ι

Τα νύχια του γρύπα θεωρούνταν πολύτιμα κατά τον Μεσαίωνα
επειδή λεγόταν ότι 
μπορούσαν να ανιχνεύσουν την ύπαρξη δηλητηρίου στα υγρά,
χωρίς όμως να μπορούν να το καθαρίσουν.

Εν αρχη ην η Εννοια

Αρκετά συχνά τους τελευταίους μήνες, γινόμαστε δέκτες οπτικών, ακουστικών, αναγνωσμάτων και γενικά εκτιθόμαστε έμμεσα ή άμεσα, σε ερεθίσματα τα οποία ενισχύουν το συλλογισμό περί νεωτερικού τύπου γενοκτονία. Ότι δηλαδή, η πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα, αυτή της χρεοκοπημένης Ελλάδας (με όλα τα παρελκόμενά της), είναι η φρίκη μιας γενοκτονίας που γεννιέται, συντελείται και εξελίσσεται. Το ανοίκειο αυτής της εικόνας όμως, καθώς δεν ταυτοποιείται στην συνείδηση των πολιτών με τον ορισμό του όρου γενοκτονία, αφήνει περιθώρια να παρεισφρύσουν, η παρερμηνεία και η αδιαφορία. Έτσι αβίαστα, καλλιεργείται η αδρανοποίηση και η παθητικότητα, που συμμετέχουν στη διαμόρφωση συνθηκών για τη διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.

Στη σειρά κειμένων που θα ακολουθήσουν,- μέσα από μια προσωπική και εραστιτεχνική μελέτη – θα προσπαθήσω να διερευνήσω εάν συνταιλείτε ή όχι, γενοκτονία καθώς και να προσανατολιστώ στην δυνατότητα πρόληψής της. Προκειμένου να γίνει αυτό, θεωρώ ότι πρέπει να ξεκινήσω την ανάπτυξη αυτής της σκέψης μου, με βάση εκείνα τα θεμελιακά στοιχεία, που οδηγούν στον χαρακτηρισμό της βαρβαρότητας και του εγκλήματος, ως γενοκτονία.

Βασικά, η έννοια «γενοκτονία» επινοήθηκε και εκφράστηκε για πρώτη φορά, το 1943, από τον Πολωνοεβραίο Νομικό Raphael Lemkin (Ραφαέλ Λέμκιν), έναν ορεξάτο τριαντατριάχρονο, ο οποίος ρωτούσε:

   «Γιατί, είναι έγκλημα  για έναν άνθρωπο να σκοτώνει έναν άλλο, 
                               ωστόσο 
δεν είναι για μία κυβέρνηση  να σκοτώνει ένα εκατομμύριο ανθρώπους;». 

Ο ελληνικός όρος γενοκτονία είναι ταυτόσημος με τον διεθνώς χρησιμοποιούμενο όρο genocide που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις γένος και κτείνω (=φονεύω). Τόσο ο ελληνικός όσο και ο διεθνής όρος δημιουργήθηκαν επίσημα (όρος διεθνούς δικαίου) μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με αυτόν τον όρο αποδίδεται κυριολεκτικά, η από τους αρχαιότατους χρόνους υφιστάμενη έννοια και ακριβέστερα ένα από τα αρχαιότερα μαζικά εγκλήματα, που επιδιώκουν τη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής, ή ομάδας σε ορισμένο τόπο.

Ποια όμως είναι τα όρια και πώς ανιχνεύεται μια γενοκτονία; Ο ορισμός ως παγκόσμιο έγκλημα καταγράφθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη στην γενική συνεδρίαση της 9/12/1948 και τέθηκε σε ισχύ από τις 12/1/1951. Έτσι ο ισχύων ορισμός και η ασφαλής απάντηση, βρίσκεται καταγεγραμμένη στα σχετικά άρθρα της Σύμβασης για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, την οποία και παραθέτω παρακάτω.


Κείμενα Διεθνούς Ποινικού Δικαίου

unhcr

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ

Σύμβαση για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας

Εγκρίθηκε και παρέμεινε ανοιχτή για υπογραφή, επικύρωση ή προσχώρηση με την από 9 Δεκεμβρίου 1948 Νο. 260 Α (ΙΙΙ) απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Έναρξη ισχύος : 12 Ιανουαρίου 1951 σύμφωνα με το άρθρο ΧΙΙΙ
Text: United Nations, Treaty Series, No. 1021, vol. 78, p. 727
[ όπως κυρώθηκε με το Ν.Δ. 3091 της 6/12 Οκτωβρίου 1954: περί κυρώσεως της Συμβάσεως δια την Πρόληψιν και Καταστολήν του Εγκλήματος της Γενοκτονίας από 9 Δεκεμβρίου 1948 (ΦΕΚ Α’ 250)]


Άρθρον μόνον.
Κυρούται και έχει πλήρη και νόμιμον ισχύν, η από 9ης Δεκεμβρίου 1948 Σύμβασις δια την Πρόληψιν και Καταστολήν του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, υπογραφείσα υπό της Ελλάδος εν Νέα Υόρκη τη 29η Δεκεμβρίου 1949, μη γινομένων αποδεκτών των υπό ετέρων Κρατών διατυπωθεισών επιφυλάξεων κατά την υπογραφήν ή επικύρωσιν της ανωτέρω Συμβάσε- ως ή και κατά την προσχώρησιν εις αυτήν.
Η ισχύς δια την Ελλάδα της εν λόγω Συμβάσεως, ής τα κείμενα έπονται εν γαλλικώ πρωτοτύπω και εν μεταφράσει εις την ελληνικήν, άρχεται κατά τα οριζόμενα υπό της σχετικής διατάξεως του άρθρου 13 αυτής.
Σύμβασις δια την Πρόληψιν και την Καταστολήν του Εγκλήματος Της Γενοκτονίας
Τα Συμβαλλόμενα Μέρη,
Υπ’ όψει λαμβάνοντα ότι η Γενική Συνέλευσις του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών δια της υπ’ αριθ. 96 (1) από 11ης Δεκεμβρίου 1946 αποφάσεως αυτής, εκήρυξεν ότι η γενοκτονία αποτελεί έγκλημα διεθνούς δικαίου, αντίθετον προς το πνεύμα και τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών, και το οποίον ο πεπολιτισμένος κόσμος καταδικάζει,
Αναγνωρίζοντας ότι εις όλας τας εποχάς της ιστορίας της η ανθρωπότης υπέστη σημαντικάς απωλείας εκ της γενοκτονίας,
Πεπεισμένα ότι η διεθνής συνεργασία τυγχάνει αναγκαία ίνα απαλλαγή η ανθρωπότης από την μισητήν ταύτην μάστιγα.
Συνωμολόγησαν τας κάτωθι διατάξεις :
Άρθρον Ι. Τα Συμβαλλόμενα Μέρη επιβεβαιούν ότι η γενοκτονία, συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης είτε εν καιρώ πολέμου, τυγχάνει έγκλημα διεθνούς δικαίου και αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να προλαμβάνουν και να τιμωρούν αυτό.

Άρθρον ΙΙ. Εις την παρούσαν Σύμβασιν ως γενοκτονία νοείται οιαδήποτε εκ των κατωτέρω πράξεων, ενεργουμένη με την πρόθεσιν ολικής ή μερικής καταστροφής ομάδος, εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής, ως τοιαύτης :
α) Φόνος των μελών της ομάδος.
β) Σοβαρά βλάβη της σωματικής ή διανοητικής ακεραιότητος των μελών της ομάδος.
γ) Εκ προθέσεως υποβολή της ομάδος εις συνθήκας διαβιώσεως δυναμένας να επιφέρωσιν την πλήρη ή την μερικήν σωματικήν καταστροφήν αυτής.
δ) Μέτρα αποβλέποντα εις την παρεμπόδισιν των γεννήσεως εις τους κόλπους ωρισμένης ομάδος.
ε) Αναγκαστική μεταφορά παίδων μιας ομάδος εις ετέραν ομάδα.

Άρθρον ΙΙΙ.Θα τιμωρούνται αι ακόλουθοι πράξεις:
α) Η γενοκτονία.
β) Η συνεννόησις προς διενέργειαν γενοκτονίας.
γ) Η άμεσος και δημοσία προτροπή προς διενέργειαν γενοκτονίας.
δ) Η απόπειρα γενοκτονίας.
ε) Η συνεργία εις την γενοκτονίαν

Άρθρον IV. Τα άτομα τα διενεργήσαντα γενοκτονίαν ή μίαν οιανδήποτε εκ των άλλων πράξεων των απαριθμουμένων εις το άρθρον 3ον θα τιμωρούνται είτε είναι κυβερνώντες, είτε υπάλληλοι, είτε ιδιώται.
Άρθρον V. Τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να θεσπίσουν συμφώνως προς τα οικεία αυτών Συντάγματα, τα απαιτούμενα νομοθετικά μέτρα προς εξασφάλισιν της εφαρμογής των διατάξεων της παρούσης Συμβάσεως και δή να προνοήσουν περί αποτελεσματικών ποινικών κυρώσεων έναντι των προσώπων των ενεχομένων εις το έγκλημα της γενοκτονίας ή εις μίαν οιανδήποτε εκ των πράξεων των απαριθμουμένων εις το άρθρον 3ον.
Άρθρον VI. Τα πρόσωπα άτινα κατηγορούνται δια γενοκτονίαν ή δια μίαν οιανδήποτε εκ των πράξεων των απαριθμουμένων εις το άρθρον 3ον θα προσάγωνται ενώπιον των αρμοδίων δικαστηρίων του Κράτους επί του εδάφους του οποίου η πράξις συνετελέσθη, ή ενώπιον Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου καθισταμένου αρμοδίου δια εκείνα εκ των Συμβαλλομένων Μερών άτινα θα έχουν αναγνωρίση την δικαιοδοσίαν αυτού.
Άρθρον VII. Η γενοκτονία και αι έτεραι πράξεις αι απαριθμούμεναι εις το άρθρον 3ον δεν θα θεωρούνται πολιτικά εγκλήματα καθ’ όσον αφορά την έκδοσιν.
Τα Συμβαλλόμενα Μέρη εν τοιαύτη περιπτώσει αναλαμβάνουν την υποχρέωσιν να χορηγήσουν την έκδοσιν επί τη βάσει της νομοθεσίας αυτών και συμφώνως προς τας εν ισχύϊ Συμβάσεις.
Άρθρον VIII. Έκαστον Συμβαλλόμενον Μέρος δύναται να ζητήση από τα αρμόδια έγγραφα των Ηνωμένων Εθνών όπως ταύτα, συμφώνως προς τον Χάρτην των Ηνωμένων Εθνών, λάβουν οία κρίνουν σκόπιμα μέτρα δια την πρόληψιν και την καταστολήν των πράξεων γενοκτονίας ή οιασδήποτε εκ των άλλων πράξεων των απαριθμουμένων εις το άρθρον 3ον.
Άρθρον IX. Αι μεταξύ των Συμβαλλομένων Μερών διαφοραί, αι σχετικαί προς την ερμηνείαν, την εφαρμογήν ή την εκτέλεσιν της παρούσης Συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένων και των διαφορών των σχετιζομένων προς την ευθύνην του Κράτους, εις ότι αφορά την γενοκτονίαν, ή οιανδήποτε εκ των άλλων πράξεων των απαριθμουμένων εις το άρθρον 3ον, θα υποβάλλωνται εις το Δικαστήριον Διεθνούς Δικαιοσύνης, κατ’ αίτησιν ενός των εν τη διαφορά Μερών.
Άρθρον X. Η παρούσα Σύμβασις ής τα κείμενα εις την αγλικήν, κινεζικήν, ισπανικήν, γαλλικήν και ρωσσικήν τυγχάνουν εξ ίσου αυθεντικά, θα φέρη την ημερομηνίαν της 9ης Δεκεμβρίου 1948.
Άρθρον XI.Η παρούσα Σύμβασις θα είναι ανοικτή μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1949 προς υπογραφήν εις οιονδήποτε μέλος των Ηνωμένων Εθνών ή οιονδήποτε Κράτος μη μέλος προς το οποίον απηυθύνθη επί τούτω πρόσκλησις της Γενικής Συνελεύσεως.
Η παρούσα Σύμβασις θέλει κυρωθή, τα δε έγγραφα κυρώσεως θέλουν κατατεθή παρά τω Γενικώ Γραμματεί των Ηνωμένων Εθνών.
Από της 1ης Ιανουαρίου 1950, οιονδήποτε μέλος των Ηνωμένων Εθνών, ή οιονδήποτε Κράτος μη μέλος λαβόν την προμνησθείσαν πρόσκλησιν, δύναται να προσχωρήση εις την παρούσαν Σύμβασιν.
Τα έγγραφα προσχωρήσεως θα κατατίθενται παρά τω Γενικώ Γραμματεί των Ηνωμένων Εθνών.
Άρθρον XII.Οιονδήποτε Συμβαλλόμενον Μέρος δύναται, ανά πάσαν στιγμήν, κατόπιν ανακοινώσεως απευθυνομένης προς τον Γενικόν Γραμματέαν των Ηνωμένων Εθνών, να επεκτείνη την εφαρμογήν της παρούσης Συμβάσεως εις όλα τα εδάφη, ή εις εν οιονδήποτε εκ των εδαφών, των οποίων κατευθύνει τας εξωτερικάς σχέσεις.
Άρθρον XIII.Ευθύς ως κατατεθούν τα είκοσι πρώτα έγγραφα κυρώσεως ή προσχωρήσεως ο Γενικός Γραμματέας θέλει καταρτίση σχετικόν Πρωτόκολλον. Θέλει διαβιβάση αντίγραφον του Πρωτοκόλλου τούτου εις άπαντα τα Κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών και εις τα Κράτη μη μέλη περί ων το άρθρον 11ον.
Η παρούσα Σύμβασις θέλει τεθή εν ισχύϊ την 90ην ημέραν μετά την ημερομηνίαν της καταθέσεως του εικοστού εγγράφου κυρώσεως ή προσχωρήσεως.
Πάσα κύρωσις ή προσχώρησις συντελουμένη μετά την τελευταίαν ταύτην ημερομηνίαν θα επιφέρη αποτέλεσμα την 90ην ημέραν μετά την κατάθεσιν του οικείου εγγράφου κυρώσεως ή προσχωρήσεως.
Άρθρον XIV.Η παρούσα Σύμβασις θα είναι διαρκείας δέκα ετών από της ημερομηνίας της θέσεως εν ισχύϊ αυτής.
Εν συνεχεία θα παραμείνη εν ισχύϊ επί μίαν εισέτι πενταετίαν και ούτω καθ’ εξής έναντι των Συμβαλλομένων Μερών άτινα δεν θα είχον καταγγείλη αυτήν έξ μήνας τουλάχιστον προς της εκπνοής της προθεσμίας.
Άρθρον XV.Εάν συνεπεία των καταγγελιών ο αριθμός των Συμβαλλομένων Μερών εις την παρούσαν Σύμβασιν μειωθή εις ολιγώτερα των δέκα έξ η Σύμβασις θα παύση ισχύουσα από της ημερομηνίας καθ’ ήν η τελευταία εκ των καταγγελιών τούτων θα επιφέρη αποτέλεσμα.
Άρθρον XVI. Αίτησις αναθεωρήσεως της παρούσης Συμβάσεως θα δύναται να διατυπωθή οποτεδήποτε και υπό οιουδήποτε Συμβαλλομένου Μέρους, δια γραπτής ανακοινώσεως απευθυνομένης προς τον Γενικόν Γραμματέα.
Η Γενική Συνέλευσις θέλει αποφασίση επί των τυχόν ληπτέων μέτρων αναφορικώς προς την ρηθείσαν αίτησιν.
Άρθρον XVII. Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών θα γνωστοποιή εις άπαντα τα Κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών και εις τα Κράτη μη μέλη περί ων το άρθρο 11ον, τα κάτωθι :
α) τας υπογραφάς, κυρώσεις και προσχωρήσεις, τας ληφθείσας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11,
β) τας ανακοινώσεις τας ληφθείσας εις εφαρμογήν του άρθρου 12,
γ) την ημερομηνίαν της θέσεως εν ισχύϊ της παρούσης Συμβάσεως εις εφαρμογήν του άρθρου 13,
δ) τας καταγγελίας τας ληφθείσας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 14,
ε) την κατάργησιν της Συμβάσεως, εις εφαρμογήν του άρθρου 15,
στ) τας ανακοινώσεις τας ληφθείσας εις εφαρμογήν του άρθρου 16.
Άρθρον XVIII.– Το πρωτότυπον της παρούσης Συμβάσεως θέλει κατατεθή εις τα αρχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Ακριβές αντίγραφον θέλει διαβιβασθή προς άπαντα τα Κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών και εις τα Κράτη μη μέλη περί ών το άρθρον 11ον.
Άρθρον XIX. Η παρούσα Σύμβασις θα καταχωρηθή υπό του Γενικού Γραμματέως των Ηνωμένων Εθνών εις την ημερομηνίαν της θέσεως εν ισχύϊ αυτής.
πηγή : αρχείο pdf

                                 *
"Κατά την βασική αρχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να διαφυλαχτούν 
                   τα δικαιώματα μίας «ομάδας», 
         πρέπει να προστατευθούν τα δικαιώματα κάθε ατόμου. 
   Η Προπαρασκευαστική Επιτροπή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου 
          στις 30 Ιουνίου 2000 στη Νέα Υόρκη απεφάνθη ότι, 
             εάν υπάρχουν οι προϋποθέσεις γενοκτονίας 
           έστω και εάν προσβληθεί ένα άτομο της ομάδος 
        το γεγονός πρέπει να αντιμετωπισθεί ως γενοκτονία.
                                   _

                   Ο οργανισμός Genocide Watch(*)
ισχυρίζεται ότι με τις ενημερώσεις που συλλέγονται διά μέσου των 
παρατηρητών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και των Μη Κρατικών Οργανώσεων 
(N.G.O. ή Μ.Κ.Ο.) η διεθνής κοινότητα μπορεί να προλάβει«το κακό» και να 
σωθούν πολλές ανθρώπινες ζωές,μέχρι το γεγονός να εξελιχθεί στην τέταρτη 
φάση Organization-Οργάνωση,στη κλίμακα Stanton. 
Η Οργάνωση ισχυρίζεται ότι,την στιγμή που επισημαίνεται κάποιο αντίστοι-
χο γεγονός επί της γης το Τακτικό Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, πρέπει να 
επέμβει διά μέσου του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και να εμποδιστούν 
οι εξελίξεις που θα αμαυρώσουν την ανθρωπότητα.
                                   *

Gregory Stanton: The Eight Stages of Genocide
Τα οκτώ στάδια της Γενοκτονίας



*

O Γκρέγκορι Στάντον (Gregory Η. Stanton ), πρόεδρος της επιτροπής «Genocide Watch, καθηγητής των ανθρώπινων δικαιωμάτων στο κολλέγιο Mary Ουάσιγκτον (Βιρτζίνια, ΗΠΑ), το 1996 εκφράζει και αναλύει τις οκτώ φάσεις γενοκτονίας και τις δημοσιοποιεί το 1998 στο Πανεπιστήμιο Yale των Η.Π.Α. Έγραψε «Τα οκτώ στάδια της γενοκτονίας: Πώς οι κυβερνήσεις μπορούν να πουν πότε η γενοκτονία έρχεται και τι μπορούν να κάνουν για να την σταματήσουν» (2001-2002).

Το μοντέλο Στάντον [Τα οκτώ στάδια της Γενοκτονίας ], αφορά μια διαδικασία που αναπτύσσεται και ολοκληρώνεται σε οκτώ στάδια τα οποία είναι προβλέψιμα αλλά όχι αναπόφευκτα. Σε κάθε στάδιο, τα προληπτικά μέτρα είναι ικανά να τη σταματήσουν. Η διαδικασία δεν είναι γραμμική. Λογικά, τα μεταγενέστερα στάδια πρέπει να είναι ακολουθία, συνέπεια, προγενέστερων σταδίων. Ωστόσο, όλα τα στάδια εξακολουθούν να λειτουργούν καθ’ όλη τη διαδικασία. Πρόκειται για ασφαλή μελέτη, που προσδιορίζει τις παραμέτρους τέλεσης γενοκτονίας.

Οι οκτώ φάσεις είναι:

  1. Classification (Ομαδοποίηση)
  2. Symbolization (Στιγματισμός ή Συμβολισμός)
  3. Dehumanization (Απανθρωποποίηση ή Θηριοποίηση)
  4. Organization (Οργάνωση)
  5. Polarization (Πόλωση)
  6. Preparation (Προετοιμασία)
  7. Extermination (Εξολόθρευση)
  8. Denial (Απόσειση ευθυνών, Άρνηση ενοχής)

Ένα από τα χαρακτηριστικά της ιδέας της γενοκτονίας είναι η συστηματοποίηση και στον πυρήνα της μεθόδου, είναι η αποτελεσματικότητα. Για να αποτραπεί μια γενοκτονία την στιγμή της γέννησης και ανάπτυξής της, είναι απαραίτητο να ταυτοποιηθούν τα στοιχεία εκείνα, που συντείνουν στη ένδειξη ότι διαπράττεται έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ειδικότερα γενοκτονία.

Τις παραπάνω φάσεις θα προσπαθήσω να προσεγγίσω διεξοδικά με βάση την ελληνική πραγματικότητα, στα μέρη που θα ακολουθήσουν.

Ο ενεστώτας της γενοκτονίας που συντελείται στην Ελλάδα, είναι παράγωγο αυτών που επιδιώκουν να αποδεκατίσουν τον λαό της. Αυτοί δε, που δεν γενοκτονούνται και στέκονται αδιάφοροι, θεατές, αμέτοχοι, ανεπηρέαστοι και αμνήμονες του μέλλοντος,  είναι οι συνεργοί, συνένοχοι στο γενοκτονικό έργο.

   " Όταν παραμένεις ουδέτερος μεταξύ του θύτη και του θύματος, 
                      είσαι πάντα με τον θύτη. "
 Ελί Βίζελ (Elie Wiesel)

Η συμβολή των «βουλιμικών» δανειστών μας στην κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, -ενός συνεχώς εκβιαζόμενου και ενοχικά επιβαρυμένου λαού, του οποίου η «μεταποίηση» σε θύμα, του προκαλεί ντροπή και τον οδηγεί στην απελπισία- είναι πέραν του βέβαιου και νομικά τεκμηριωμένου. Συνεργοί, οι αιρετοί και μη πολιτικοί και βέβαια η κυβέρνηση, οι οποίοι αβασάνιστα νομοθετούν εις βάρος του λαού νόμους που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξόντωση των πολιτών και στην μετατροπή της χώρας σε αποικία των αιμοσταγών δανειστών. Επικαλούνται συνεχώς τον ελιγμό από «τα χείριστα», και γίνονται αρωγοί στον ωμό εκβιασμό του λαού, από τον οποίο ψηφίστηκαν και κλίθηκαν, προκειμένου να προστατέψουν «τα δίκαιά του». Το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα στη ζωή, τείνει να παραχαρακτεί και έτσι δημιουργούνται ποικιλότροπα, οι συνθήκες εκείνες που οδηγούν στη δημιουργία θυμάτων γενοκτονίας.

Μαριονέτες του έργου της πολιτικής της εξόντωσης, του οποίου η υποκριτική ερμηνευτική προσέγγιση, γίνεται από όλες της μορφές εξουσίας (κατά κύριο λόγο πολιτικούς, δημοσιογράφους, τραπεζίτες), με προσκηνιακή αυτή των ασπόνδυλων υποχείριων των Aγορών, για λογαρισμό των πολυεθνικών, με σκοπό τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους και την ανακατανομή του πλούτου σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Σ’αυτό το τοπίο, ο λαός σε αντίθεση με τις προηγούμενες «υπερτροφικές» δεκαετίες, όπου καλλιεργούσαν το έδαφος και παρότρυναν τον λαό με την «επιλογή» ενός τρόπου ζωής που συνέτεινε στην επερχόμενη (εν αγνοία του) εξόντωσή του, μεταβάλλεται πλέον, σ’ ένα αδιάφορο (για την εξουσία) καταναλωτικό υποκείμενο από τη μια και σε ένα φθηνό παραγωγικό μέσο από την άλλη.

Η κυβέρνηση με συστηματικό τρόπο, έχοντας ως μέσο τη ψήφιση νόμων, πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, νομοσχεδίων, τροποποιητικών νόμων, επεμβαίνει σε καίριους τομείς που καθορίζουν την δυνατότητα να επιβιώσουν οι πολίτες, και τους καθιστά ανενεργούς  δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής λοιμικής.

Κάποιοι αμφιβάλλουν και περιορίζουν την ερμηνετυτική προσέγγισή τους, στο επίπεδο μιας επιφανειακής καταγραφής γεγονότων. Αναγνωρίζουν μεν θύματα, όμως ως παράγωγα μιας οικονομικής δυσκαμψίας, συνέπεια της πολιτικής των ευρωπαίων απαιτητών μας, προκειμένου να δοθούν οι θανατηφόρες δόσεις και να εξασφαλισθεί η συναλλακτική σχέση ως θετική, με την απόδοση των τόκων αρχικά και την εξόφληση των κεφαλαίων που μας δάνεισαν στη συνέχεια.

Στα κεφάλαια που θα ακολουθήσουν, θα μελετήσω τη σχέση της σημερινής κυβερνητικής (και αυλικών αυτής), πολιτικής επιλογής και στάσης απέναντι στους πολίτες, στο καμβά των 8 σταδιων Στάντον, ως πιθανή ένδειξη γενοκτονίας που συντελείται, προκειμένου να προληφθεί – στο βαθμό του εφικτού (ίσως και πέραν αυτού).

Πλεύσεις, κύματα, τρικυμίες, κίνδυνοι, απώλειες...
Μνήμη μέλλοντος

__

Πηγές κάποιων αποσπασμάτων : βικιπαιδεία , 8apeiro

Κείμενο-επιμέλεια ©K.K-Carina



Τα κείμενα που θα ακολουθήσουν θα δημοσιευθούν στο blog

Μνήμη μέλλοντος


Advertisements