Ετικέτες

,

Εντουάρντο Γκαλεανο – Το δικαιωμα στο Παραληρημα

" Αν δεν μας αφήσετε να ονειρευτούμε, δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε"

[…]
Ναι, θα διαβάσω κάποιες λέξεις που έχουν να κάνουν με το δικαίωμα του να ονειρεύεσαι, με το δικαίωμα στο παραλήρημα, ξεκινώντας από κάτι που μου συνέβη στην Καρταχένα ντε Ίντιας ( Καρθαγένη των Ινδιών, πόλη στην Κολομβία), πριν κάποιο καιρό, όταν βρισκόμουν στο πανεπιστήμιο, κάνοντας μια ομιλία, μαζί με έναν σπουδαίο φίλο, σκηνοθέτη του κινηματογράφου από την Αργεντινή, Φερνάντο Μπίρι. Kαι τότε τα παιδιά, οι σπουδαστές έκαναν ερωτήσεις, κάποιες φορές σε μένα κάποιες φορές σε κείνον, και του έγινε η πιο δύσκολη ερώτηση από όλες. Ενας σπουδαστής σηκώθηκε και τον ρώτησε

σε τι χρησιμεύει η ουτοπία;

Τον κοίταξα με οίκτο, είπα, ωχ, τι μπλέξιμο τώρα, και αυτός απάντησε με λαμπρό τρόπο, με τον καλύτερο τρόπο.

           Είπε πως η ουτοπία βρίσκεται στον ορίζοντα, 
         γνωρίζω πολύ καλά πως ποτέ δεν θα την πλησιάσω, 
   πως αν κάνω δέκα βήματα,  αυτή θα απομακρυνθεί δέκα βήματα, 
     όσο περισσότερο την ψάχνω, τόσο λιγότερο θα τη συναντώ, 
         γιατί αυτή απομακρύνεται, όσο εγώ την πλησιάζω.
            Καλή ερώτηση, έτσι; Σε τι χρησιμεύει ; 

      Λοιπόν, η ουτοπία χρησιμεύει σ' αυτό: στο να περπατάς.

Τι θα γίνει αν παραληρήσουμε για λίγο; Τι θα γίνει εάν καρφώσουμε το βλέμμα, πιο πέρα από το όνειδος, για να μαντέψουμε έναν άλλο πιθανό κόσμο;

Ο αέρας θα είναι καθαρός από όλο το δηλητήριο, που δεν προέρχεται από τους ανθρώπινους φόβους και από τα ανθρώπινα πάθη.

Στους δρόμους, τα αυτοκίνητα θα θρυμματίζονται από τους σκύλους, οι άνθρωποι δεν θα οδηγούνται από τα αυτοκίνητα, ούτε θα προγραμματίζονται από τους υπολογιστές, ούτε θα αγοράζονται από το σούπερ μάρκετ, ούτε θα παρακολουθούνται από την τηλεόραση.

Η τηλεόραση θα πάψει να είναι το πιο σημαντικό μέλος στην οικογένεια και θα αντιμετωπίζεται όπως το σίδερο ή το πλυντήριο.

Θα ενσωματωθεί στους ποινικούς κώδικες το έγκλημα της ηλιθιότητας, που διαπράττεται από αυτούς που ζουν για να κατέχουν ή για να κερδίζουν, αντί για να ζουν μόνο για να ζουν, όπως το πουλί κελαηδά χωρίς να γνωρίζει πως κελαηδά, και όπως το παιδί παίζει δίχως να γνωρίζει πως παίζει.

Σε καμία χώρα δεν θα φυλακίζονται οι νέοι αντρες που αρνούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική θητεία, αντίθετα, αυτοί που επιθυμούν να την υπηρετήσουν.

Κανείς δεν θα ζει για να δουλεύει, αλλά όλοι θα δουλεύουμε για να ζήσουμε.

Οι οικονομολόγοι δεν θα αποκαλούν επίπεδο διαβίωσης το επίπεδο κατανάλωσης, ούτε θα αποκαλούν ποιότητα ζωής την ποσότητα των πραγμάτων.

Οι μάγειρες δεν θα πιστεύουν ότι οι αστακοί λατρεύουν να τους βράζουν ζωντανούς.

Οι ιστορικοί δεν θα πιστεύουν πως οι χώρες λατρεύουν να εισβάλλονται.

Οι πολιτικοί δεν θα πιστεύουν πως οι φτωχοί λατρεύουν να τρώνε υποσχέσεις.

Η σοβαρότητα θα σταματήσει να θεωρείται πως είναι μια αρετή, και κανείς δεν θα παίρνει σοβαρά κανέναν που δεν θα είναι ικανός να γελάσει με τον εαυτό του.

Ο θάνατος και το χρήμα θα χάσουν τις μαγικές τους δυνάμεις, και ούτε από θάνατο ούτε από τύχη δεν θα μετατρέπεται ο αχρείος σε ενάρετο κύριο.

Το φαγητό δεν θα είναι εμπόρευμα, ούτε η επικοινωνία μια επιχείρηση, γιατί το φαγητό και η επικοινωνία είναι ανθρώπινα δικαιώματα γιατί κανείς δεν θα πεθαίνει από δυσπεψία.

Τα παιδιά του δρόμου δεν θα αντιμετωπίζονται σαν να ήταν σκουπίδια, γιατί δεν θα υπάρχουν παιδιά του δρόμου. Τα πλούσια παιδιά δεν θα αντιμετωπίζονται σαν να ήταν λεφτά, γιατί δεν θα υπάρχουν πλούσια παιδιά.

Η εκπαίδευση δεν θα είναι προνόμιο αυτών που μπορούν να την πληρώσουν και η αστυνομία δεν θα είναι η κατάρα αυτών που δεν μπορούν να την αγοράσουν.

Η δικαιοσύνη και η ελευθερία, σιαμαίες αδελφές, καταδικασμένες να ζουν χωριστά, θα είναι ξανά μαζί, καλά κολλημένες, πλάτη με πλάτη.

Στην Αργεντινή, οι τρελές γυναίκες της Πλατείας του Μαϊου, δεν θα είναι υπόδειγμα ψυχικής υγείας, γιατί αυτές αρνήθηκαν να ξεχάσουν στους καιρούς της υποχρεωτικής αμνησίας.

Η αγία μητέρα εκκλησία θα διορθώσει μερικά λάθη στις πλάκες του Μωυσή, και η έκτη εντολή θα παραγγέλλει τον εορτασμό του σώματος. Η εκκλησία επίσης θα διακηρύξει και μια άλλη εντολή, την οποία ξέχασε ο Θεός: «Αγάπα τη φύση της οποίας είσαι κομμάτι».

Θα γεμίσουν πάλι δάση οι έρημοι του κόσμου και οι έρημοι της ψυχής.

Οι απελπισμένοι θα γεμίσουν ελπίδες και οι χαμένοι θα βρεθούν, γιατί αυτοί απελπίστηκαν ελπίζοντας για τόσο πολύ και αυτοί χάθηκαν γιατί έψαξαν για τόσο πολύ.

Θα μοιραζόμαστε την ίδια πατρίδα και τον ίδιο χρόνο με όλους όσους έχουν θέληση για ομορφιά και θέληση για δικαιοσύνη, θα έχουν γεννηθεί όταν θα έχουν γεννηθεί και θα έχουν ζήσει όπου έχουν ζήσει, χωρίς να έχουν την παραμικρή σημασία τα σύνορα του χάρτη ούτε του χρόνου.

Δε θα είμαστε τέλειοι, γιατί η τελειότητα θα εξακολουθήσει να παραμένει το βαρετό προνόμιο των θεών, αλλά σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ αυτόν τον κόσμο τον άχαρο και τον καταραμένο, θα είμαστε ικανοί να ζούμε κάθε μέρα σαν να ήταν η πρώτη και κάθε νύχτα σαν να ήταν η τελευταία.

Η απομαγνητοφώνηση του video έγινε από Carina

__

Advertisements