Ετικέτες

, , , , , , , ,

 

Επερχoμενη και τετελεσμeνη εξαθiλωση

1

– Διανθρωπισμος –

598834_10200610033239178_2067906648_n

Η αδιαπραγμάτευτη διαμόρφωση των όρων της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης (ΣΔΔ), των μνημονίων, στα πλαίσια του προγράμματος «διάσωσης», δια της δοτικότητας της κυβέρνησης στις βουλιμικές διαθέσεις του «κεφαλαίου», οδήγησε την πολιτεία να δώσει προς ψήφιση, τόσο τα μνημόνια όσο και σειρά νομοσχεδίων -σημείωνω: όχι τη δανειακή σύμβαση- τα οποία παραβίαζαν το ελληνικό σύνταγμα, το ευρωπαϊκό δίκαιο και τις κοινοτικές οδηγίες. Στη εφαρμόγή του μετήλθε μεθόδους εξαναγκαστικής προσαρμογής, ενεργοποιώντας τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, χωρίς να λάβει υπόψιν της, την αδυναμία ανταπόκρισης των πολιτών, στις νέες συνθήκες που μονόπλευρα διαμόρφωνε η πολιτεία εις βάρος του. Ωστόσο αυτό που παρουσίασε ως αποτέλεσμα δεν σύναδε με το σκοπό και εικονοποιούσε τη νοσηρή ατμόσφαιρα μιας ασφυκτικής πολιτικής.

Συνεκδοχικά, οδήγησε σε βαίαιη αποδόμηση της ζωής των ανθρώπων, ως κοινωνικά υποκείμενα, αλλά και στη τελμάτωσή τους ως ενεργούς πολίτες μιας οργανωμένης, αδιαπραγματευτικού τύπου σχέσης, οι οποίοι διαβιούν σ’ αυτή τη χώρα. Βέβαια αυτό δεν είναι ένα φαινόμενο το οποίο εφαρμόζεται μόνο στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα το οποίο ενχαράσεται στο πρόσωπο του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης. Στην τελευταία τετραετία, στη σαρωτική του δράση, οι ραγδαίες μεταβολές, αποδυναμώνουν τους ανθρώπινους δεσμούς και ανασυγκροτόντας τους, στο νέο πεδίο του υπερκαπιταλιστικού μοντέλου, χερσώνουν το ηθικό υπόβαθρο στο οποίο οικοδομείται και λειτουργεί το ανθρώπινο οικοδόμημα.

Τα σημαίνοντα εξωθήθηκαν σε μετάθεση από το χώρο της αποδόμησής τους, στο φαντασματικό χώρο της επανασύνθεσής τους, προκειμένου να ανασημασιοδοτηθούν. Αυτή η βίαιη, επιτακτική και ταχύτατη προσαρμογή στη νέα κοινωνική πραγματικότητα, δημιούργησε αρχικά το αίσθημα του φόβου το οποίο μάλιστα επιβλήθηκε προκαλώντας την ανάδυση του αισθήματος της ντροπής και ενοχής.

Εκεί παρακολουθήσαμε να εκφύονται κοινωνικά παράγωγα, ως συμπτώματα, όπως ενδεικτικά, το κόμμα της «Χρυσής Αυγής», το οποίο εκτός από τον εθνικιστικό χαρακτήρα του, με αυτόν δηλαδή που δεξιώνεται την κοινωνία, του αποδίδεται και χροιά νεοναζισμού. Εδώ τίθεται όμως το ερώτημα : σύπτωμα ποιου συμβάντος και ποιου υποκειμένου;

«Oταν τα ζωτικά για τον άνθρωπο αγαθά δεν κοινωνούνται αλλά παραδίδονται στην κερδοφόρα εκμετάλλευσή τους από ιδιώτες, η συλλογικότητα σαφώς διολισθαίνει στην απανθρωποποίηση, στον πρωτογονισμό της κυριαρχίας των ενστίκτων, στον αχαλίνωτο ατομοκεντρισμό. Γι’ αυτό και κάθε συλλογικότητα που αντιμάχεται τη ζούγκλα (την αναγκαιότητα «το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό») νομοθετεί την κοινωνική διαχείριση των ζωτικών αγαθών με τη συμβολή όλων των μελών της: Tην οικονομική (φορολογική) συνεισφορά και τη διαχείριση των κοινών αναγκών από εντεταλμένους της κοινωνίας λειτουργούς.» – Χ.Γιανναράς

Έτσι πέρα από τις οικονομικοτεχνικές πρακτικές, διαμορφώνεται μια κοινωνία μόρφωμα, ένα αναβιωτικό όνειρο ως εφιάλτης, μιας μεταπτωτικής  έξαρσης των μορφών, μιας φιλοσοφίας του δυϊσμού, ως εμβατήριο.

Σ’ αυτόν τον στίβο, η ανθρωποποίηση δίνει τη σκυτάλη στον διανθρωπισμό, την αποχαύνωση στην οικιακή κοινωνία, την ποσοτική στοιχειακή ανάλυση, την εξατομίκευση στο κοινωνικό πεδίο, μιας εξουσίας ατομολάγνας.

Η περιέλιξη στην ατομικότητα.


Δύσκολοι καιροί
εποχή ψύχους έρχεται.

Kείμενο ©K.K.-Carina

__

Advertisements