Ετικέτες

, , , , , , ,

Organ_Donation

Προσφυγή του ΙΝΚΑ κατά της υποχρεωτικής δωρεάς οργάνων

Στη Δικαιοσύνη προτίθεται να προσφύγει η Γενική Ομοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδος (ΙΝΚΑ) για το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά στη δωρεά οργάνων.

«Η δωρεά οργάνων είναι μια εθελοντική ανθρωπιστική προσφορά», σημειώνει σε ανακοίνωσή της η Γενική Ομοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδος και προτείνει στους πολίτες να συμπληρώνουν τη σχετική δήλωση ότι «Αρνούμαι να γίνω δότης οργάνων», την οποία θα βρουν στις ιστοσελίδες και στα γραφεία της με τις σχετικές κοινοποιήσεις και οδηγίες.
 
«Βάσει του νόμου αυτού, από το 2013 και εν αγνοία της πλειοψηφίας των πολιτών, η Ελλάδα μετατρέπεται ουσιαστικά σε τροφοδότη χώρα οργάνων και ανθρωπίνων ιστών για όλο τον πλανήτη. Θα είμαστε δηλαδή το παγκόσμιο φυτώριο ανθρωπίνων οργάνων και ιστών», αναφέρει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή της.

Η οργάνωση των καταναλωτών γνωστοποιεί με ανακοίνωσή της
ότι προτίθεται να προσβάλει δικαστικά το σημερινό νομοθετικό πλαίσιο, που αφορά στην «εικαζόμενη συναίνεση (opt out)» στη δωρεά οργάνων ανθρωπίνου σώματος και δηλώνει ότι θεωρεί «αναξιόπιστη και τελείως ανασφαλή τη διαδικασία μεταμόσχευσης, όπως πλέον διαμορφώθηκε». πηγή: Τvxs.gr


Το θέμα της δωρεάς ανθρωπίνων οργάνων, με αφορμή την εφαρμογή του νέου νόμου,η οποία θα έχει ισχύ από τον Ιούνιο του 2013, τίθεται σε δύο βάσεις. Η μία είναι η κριτική του νόμου στην ηθική του προσέγγιση, του ορισμού του πλαίσιου της ελεύθερίας διάθεσης του δότη – και η άλλη η πρακτική, δηλαδή η προσφορά ως αναγκαιότητα για την υποστήριξη ανθρώπων με ανάγκη μοσχευμάτων, για την διατήρηση στη ζωή.

Με τον παλιό νόμο το πλαίσιο ήταν ξεκάθαρο. Η επιθυμία του πολίτη για προσφορά σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη μοσχευμάτων, δηλωνόταν δια αιτήσεως. Εάν όχι τότε δεν ήταν απαραίτητο να δηλωθεί.
Ο νέος νόμος περί δωρεάς οργάνων σώματος, θέτει έμμεσα ένα απαράδεκτο ηθικόπλαστικό δίλλημα,το οποίο υποσκάπτει τις συνθήκες εκείνες, οι οποίες ενώ, αποτελούν γόνιμο έδαφος για  προσφορά, υπό τη νέα σύνταξή του, διαγράφονται και η πρόσκληση για δωρεά, γίνεται επιβολή. Και εδώ, στα όρια της ελεύθερης βούλησης, είναι που συρρικνώνεται η διάθεση για προσφορά.Όταν τα μέσα που μετέρχεται το κράτος, για τη κάλυψη των αναγκών στον τομεά των μεταμοσχεύσεων, συνηγορούν στην πρόθεση, για περιορισμό της αυτόβουλης συμμετοχής,τότε, -και ενώ διαπιστώνουμε όλοι ως πολιτες ότι, παράλληλα, οι χειρισμοί του, περιορίζουν τις παροχές στην υγειονομική περίθαλψη, οι οποίες γίνονται προσβάσιμες μόνο στους οικονομικά προνομιούχους καταστρέφοντας το σύστημα υγείας- τότε η επιφύλαξη προβάλλει ως αναγκαία.

Ποιο το νόημα ενός νέου νόμου; Η αύξηση των μοσχευμάτων, θα μπορούσε να επιτευχθεί, με την κατάλληλη παιδεία, την «καλλιέργεια » της διάθεσης για προσφορά. Η πολιτεία, ειδικά τα τελευταία χρόνια όπου έχει δείξει το επιθετικό του πρόσωπο, εφαρμόζοντας τον καπιταλισμό, ως σύστημα οργάνωσής της, τοποθετεί σε θέση θεατή ( άλλους ενεργούς κι άλλους όχι) ενός καταστροφικού έργου και μιας απάνθρωπης πολιτικής συμπεριφοράς, με φυσικό επακόλουθο, ο πολίτης να συντρίβεται και ναβεξαθλιώνεται. Πώς είναι δυνατόν μέσα σ’αυτό το συνεχώς επειδινούμενο περιβάλλον να βγαίνει νέος νόμος «δωρεάς» / καταναγκασμού;

Η αμφισημία, καθώς και η αντίθετης σημασία των δύο όρων στη σύνταξη του νόμου, είναι επικύνδινο για την σημασιοδότηση της έννοιας της ελευθερίας μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον.
Η προσέγγιση της έννοιας της ελευθερίας μέσα σ’ ενα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, οδηγεί στην εννοιολογική του ταυτίση με «φραγμό», με περιορισμό,δηλώνει ότι αυτό που επιδιώκει να περάσει μέσω του νέου νόμου, εξυπηρετεί σκοπιμότητες.

Σύμφωνα με τον Ε.Ο.Μ (Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων), δεν έχει καταγραφεί επίσημα κάποιο περιστατικό εμπορίας οργάνων σώματος. Αυτό ωστόσο δεν βεβαιώνει και ότι δεν έχει συμβεί ή δεν πρόκειται να συμβεί, ή και, για να το πω με οικονομικούς όρους (μια και η εμπορία είναι συνυφασμένη με την οικονομία), «οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές».

Επιπρόσθετα, το ότι η εμπορία οργάνων, είναι παράνομη ενέργεια, σύμφωνα με ν.3984/11 (Α150) αρ.5 , δεν σημαίνει επίσης ότι δεν παραβιάζεται. Πόσα άρθρα του συντάγματος, πόσοι νόμοι, δεν έχουν παραβιαστεί, επανηλλειμένα ; Είναι γνωστό, επίσης, ότι σε  καταγραφές, ελέγχους, στατιστικές, υπάρχουν παρεμβάσεις που αλλοιώνουν το παρουσιαζόμενο αποτέλεσμα, ώστε να δώσουν συγκεκριμένη εικόνα, να προσανατολίσουν σε συμπεριφορές και να διευκολύνουν το επιδιωκόμενο (αυτών που διαπράττουν τις αλλοιώσεις)  αποτέλεσμα.

Εάν δε, συμπεριλάβουμε και το γεγονός ότι στις μεταμοσχεύσεις οργάνων, συμμετέχουν το ΥπΥΚΑ ή και το ΕΣΥ υπό την εποπτεία του ΕΟΜ, δηλαδή κρατικοί φορείς, από τους οποίους περνά και  η αξιοπιστία του συστήματος της δωρεάς οργάνων, και της διασφάλισης των διαδικασιών, οι οποίοι όμως, φέρουν την αφερεγγυότητα ως σφραγίδα…(είναι φορτισμένοι αρνητικά), αυτό έχει ως συνέπεια το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, στην διαχείριση των σωματικών τους οργάνων, να αποδυναμώνεται, καθώς και η διάθεση συμμετοχής τους ως «δωρητές» οργάνων.

Στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται καθημερινά γύρω μας, ενός συνεχούς επιδεινούμενου κλίματος ανασφάλειας, λόγω του ότι το πολιτικό σύστημα οργάνωσης των κοινωνιών, απαξιώνει τη ανθρώπινη ζωή, οι άνθρωποι αμυνόμενοι , προσπαθούν να προστατευτούν από αυτές τις αδηφάγες διαθέσεις του παγκόσμιου κερδοσκοπικού καπιταλιστικού κτήνους, ακολουθώντας νόμιμες ή μη, οδούς.

Οι πολίτες σήμερα, εκτελεστικά όργανα νόμων που ελέγχουν και ρυθμίζουν, την ποιότητα ζωής και διαβίωσής τους, μέσα σ’ένα σύστημα καπιταλιστικής βιαιότητας, που εξαθλιώνει την κοινωνία και καθιστά τους πολίτες, έρμαια, αντιδρούν σ’ ότι αποφσίζει γι αυτούς ερήμην τους. Όταν η δια-λεκτική σχέση μεταξύ κοινωνικού υποκειμένου και εξουσίας γίνεται ανέφικτη, μη ανταποκρίσιμη, τότε ο λόγος του ενός, ακυρώνεται από το λόγο του Άλλου. Έτσι τα υποκείμενα ως κοινωνικό σώμα, ακυρωμένο από τον Άλλο, αντιλαμβάνονται ότι δεν συνδιαμορφώνουν το κοινωνικό πεδίο δράσης, ύπαρξης και λήψης αποφάσεων, της διαβίωσής του. Συνέπεια αυτού είναι η απαίτηση να διατηρεί, τουλάχιστον, τον έλεγχο στη διάθεση, του σώματός και της ψυχής του, της ύπαρξής του.

– Όταν η νομοθέτηση δεν έχει ως βάση την ελεύθερη βούληση των πολιτών, τότε η εφαρμογή των νόμων, καθίσταται δυσχερής.

– Όταν η πολιτεία ονομάσει «δωρεά» τον «καταναγκασμό», η σημασιοδότηση της πρώτης, στα πλαίσια της σύνταξης των νόμων, λαμβάνει πολυσημικό χαρακτήρα, διευρημένης ερμηνείας. Έτσι, ο ετυμολογικός προσδιορισμός της σημασίας των δύο λέξεων, εκτρέπει από κάθε γραμματολογική προσέγγιση, γεννώντας γλωσσολογικά τέρατα, με αποτέλεσμα την ανισορροπία στην έννοια της ελευθερίας.

Η » δωρεά», η προσφορά οργάνων, είναι μια αυτόβουλη, ελεύθερης επιλογής πράξη, μια πράξη αγάπης. Εάν, η σημασία, της εντός εισαγωγικών λέξης, ισχύει, τοτε ο νόμος είναι ανήθικος, παράνομος, εάν δεν ισχύει, τότε ο νόμος είναι καταναγκαστικός. Οπότε δεν είναι πράξη αγάπης. Δεν γίνεται όμως, να μας απαγορέψουν δια νόμου να αγαπάμε…

Η δωρεά οργάνων σώζει ζωές.

Σήμερα είναι του άλλου, και υπό μία έννοια είναι η δική σου..,

αύριο είναι η δική σου , και υπό μία έννοια του άλλου.

_

Kείμενο©Κ.Κ.-Carina


Advertisements