Ετικέτες

, , , , , ,

Λιμναζοντας στο Συμβολικο

Michal Macku 6

Στα μέσα του 2010, και μετά τις αποκαλύψεις ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας έκλεισε για το 2009 σε επίπεδα πολύ πάνω από αυτά που θα καθιστούσαν το δημόσιο χρέος βιώσιμο, η ελληνική κυβέρνηση αδυνατούσε να δανειστεί με λογικά επιτόκια από τις αγορές για τη χρηματοδότηση του τρέχοντος δημοσιονομικού ελλείμματος και την αναχρηματοδότηση του χρέους. Αποτέλεσμα ήταν ο άμεσος κίνδυνος χρεοκοπίας και στάσης πληρωμών του Ελληνικού Δημοσίου. Η προσπάθεια της κυβέρνησης (με πρωθυπουγό τον Γ.Παπανδρέου και υπουργό οικονομικών τον Γ.Παπακωνσταντίνου) να ανακτήσει την αξιοπιστία της χώρας στις διεθνείς αγορές και να πετύχει μείωση των επιτοκίων οδήγησε σε λήψη μέτρων μείωσης των δαπανών, τα οποία δεν κατάφεραν να ανατρέψουν το αρνητικό κλίμα. Κατόπιν αυτών η Ελλάδα κατέφυγε στη βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου(ΔΝΤ),της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που συγκρότησαν από κοινού μηχανισμό βοήθειας για την Ελλάδα. H ανακοίνωση της προσφυγής στον μηχανισμό στήριξης έγινε στις 23 Απριλίου 2010 από τον πρωθυπουργό ο οποίος βρισκόταν εκείνη την ημέρα στο Καστελόριζο. Η χρηματοδότηση από τον μηχανισμό στήριξης έγινε υπό τους όρους ότι η Ελλάδα θα λάβει μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής και, ειδικότερα, υπό τους όρους ότι θα λάβει μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Με τη χρηματοδότηση από το μηχανισμό αποφεύχθηκε ο άμεσος κίνδυνος χρεοκοπίας της Ελλάδας, που θα είχε πιθανές ανεξέλεγκτες συνέπειες και για όλη τη ζώνη του ευρώ. Τα πρώτα μέτρα ανακοινώθηκαν από τον πρωθυπουργό την Κυριακή 2 Μαΐου 2010. Η Ελληνική οικονομία συνέχισε να βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής ανισορροπίας και το επόμενο διάστημα με αποτέλεσμα ένα χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2011, η κυβέρνηση να καταφύγει στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, που περιλάμβανε νέα μέτρα λιτότητας και περικοπές. Επίσης τέθηκε θέμα αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας και αναδιάρθρωσης ή «κουρέματος» του χρέους με σκοπό τη μακροπρόθεσμη μείωση του χρέους σε βιώσιμα επίπεδα.*

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα των εξελίξεων,η κοινωνία οργανώνεται,λειτουργεί και διαμορφώνεται μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού τρόπου ζωής.Αυτό το οικονομικό σύστημα παρήγαγε την Ευρωπαϊκή – και πιθανόν στην εξέλιξή της-και την παγκόσμια οικονομική κρίση, του οποίου οι συνέπεις της εφαρμογής του ξεδιπλώνονται ως αγγελοπουλικό πλάνο,που αχνοσβήνει,ξεθωριάζει με ρυθμό ο οποίος δεν συνθέτεται από στοιχεία διεκπεραιωτικού χαρκτήρα,αφήνοντας στους «θεατές» το αίσθημα μιας ατέρμονης πορείας προς όλα τα α- … στερητικό, ωστόσο αφήνει και το περιθώριο της ανασυγκρότησης μέσα στο αίσθημα μιας πολυεπίπεδης απώλειας.Σ’αυτόν το διεσταλμένο χώρο και χρόνο,γίνονται ζημώσεις και απο-δίδουν στην ιστορία ένα καπιταλιστικό παράγωγο,δια-στροφικού δημιουργού.

Έτσι διαμορφώνεται μια πραγματικότητα συνεχώς μεταβαλλόμενη που ωθεί τον άνθρωπο στην βίαιη μεταβολή του σε άτομο αλλά και πολίτη αδύναμο στην προσαρμογή.Σ’ αυτό το κοινωνικό περιβάλλον

-υπάρχουν άνθρωποι που έχουν φτάσει οριακά..,
-υπάρχουν άλλοι που το παλεύουν
-υπάρχουν πολλοί που υποφέρουν,
-και υπάρχουν κι αυτοί που δεν τους έχει αγγίξει το πρόβλημα σε καμία έκφανσή του…

Φαινομενικά, σχηματοποιείται η εικόνα ενός «παγωμένου»κόσμου,ως θεατές του αδιανόητου… εκτεθιμένοι στην «έννομη» απο-προστασία τους.

Eκτός από την επιφάνεια όμως,υπάρχει και το βάθος, όπως κι αν το κοιτάξει κανείς, είτε από έξω προς τα μέσα είτε από πάνω προς τα κάτω…, όποια και να είναι η σχέση σου με τη νέα πραγματικότητα, κοινός παρανομαστής είναι η αδρανοποίηση στη σκέψη και τις αντιδράσεις του κόσμου.

Οι πολιτικοί στην δημαγωγική τους προσπάθεια, προβαίνουν σε δηλώσεις και μέσα σ’ ένα χορό εντυπώσεων προσανατολίζουν τον κόσμο σε συγκεκριμένες αντιδράσεις και συμπεριφορές, οι οποίες ενώ φαινομενικά είναι προϊόντα επιλογής τους, ωστόσο στοχεύσουν στην άβουλη χωρίς κρίση συγκατάβαση του λαού, όπου με τη συμπεριφορά του υποταγμένου και υπάκουου να μην αντιδρά στην συνεχώς επιδεινούμενη πραγματικότητα. Επί της ουσίας πρόκειται για ένα έργο, η αναπαραγωγή του οποίου στοχεύει στην λήθη του συλλογικού,και την ανάδυση του ασυνειδήτου, το οποίο δεν είναι διαχειρίσιμο από το ίδιο το συλλογικό υποκείμενο και έτσι εν αγνοία του θέτει ως συνείδηση τους προτεινόμενους «δρόμους» της εξουσίας.
Δεν είναι τίποτε άλλο παρά τίτλοι και υπότιτλοι στο σκιώδες έργο της κυβερνητικής σκιάς.
Πρόκειται για τους μονο-λόγους που αναπτύσσονται μεταξύ πολιτικών και πολιτών,οι οποίοι ρολάρουν αενάως, κι έτσι η αντιμετώπιση της τρέχουσας πραγματικότητας διαμορφώνεται στο επίπεδο μιας απλά μηχανικής επανάληψης, ώστε αυτή η επανάληψη να λειτουργεί για τον θεατή αφαιρετικά, ως προς το περιεχόμενο (το θέμα, τον ήχο, τα εικονιζόμενα στοιχεία), κάνοντας αδιάφορο τον οποιοδήποτε τίτλο αλλά και περιεχομένο των» διαλόγων» .
…και φυσικά ως συνέπεια του παραπάνω σκηνικού, εάν δεν αποστρέψεις το βλέμμα σου (εγκαίρως) απ’ την θέαση ενός πλέον αδιάφορου -λόγω της επανάληψης- έργου, όχι μόνο ως προς το διαπραγματευόμενο θέμα αλλά και ως προς την σκηνοθετική του απόδοση, καθίσταται επικίνδυνο να υποτιμηθεί η ουσία του, και έτσι αυτή η δυσμορφία να αποβεί μοιραία στο επιδιοκώμενο, μιας λυτρωτικής εξέλιξης.

Αναδύεται ωστόσο, ένα ερώτημα που η αδυναμία απάντησης ή αποδοχής και εκστόμησης αυτής της απάντησης – η οποία φαίνεται να είναι μονόδρομος – δεν αποτολμάται.
Με αυτά τα δεδομένα η αντίδραση έχει νόημα ως μια κίνηση προστασίας από έναν «ορατό» κίνδυνο.
Αυτό προϋποθέτει την συνειδητοποίηση της κατάστασης…
Ο κόσμος ,νομίζω,δεν έχει συνειδητοποίησει τί του «ξημερώνει»
 …πιθανόν να μη θέλει να συνειδητοποιήσει ότι ο δρόμος του – με τις εξελίξεις που έχουν τελεστεί, αλλά και μ αυτές που έρχονται-οδηγεί σε γκρεμό»….
 μάλλον περιμένει να τον δει και μετά να αντιδράσει…
 βέβαια σ εκείνο το σημείο, δεν ξέρω εάν η κατάσταση είναι αναστρέψιμη…
Το νόημα της αντίδρασης σ’αυτή τη κατάσταση δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμά της (το οποίο φυσικά είναι το επιδιωκόμενο)-ούτως ή άλλως είναι κάτι που δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς εκ των προτέρων- αλλά η προσπάθεια για αξιοπρεπή, ή απλά,επιβίωση..
 «τίποτα δεν πάει χαμένο…»
αρκεί να……
Βέβαια η προσέγγιση του προβλήματος δεν εξαντλείται εδώ,υπάρχουν κι άλλες σκέψεις ……

Kείμενο©Κ.Κ.-Carina

Advertisements